Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
9 t/m 13 juni 2007





Zaterdag 9 Juni 2007: erg warm weer om 19:00 uur was het nog 30 graden.

Vanmorgen waren we erg laat wakker. Dat wil zeggen wel redelijk op tijd uit bed maar voor we klaar waren om te vertrekken was het half 12. Nu hebben we tijd genoeg dus maakt het niets uit maar we leggen op zo een dag dan wel erg weinig km’s af.

We hadden vannacht overnacht bij een benzinestation en besloten maar meteen de tanks vol te gooien. De Meneer die ons hielp was erg stil in eerste instantie door het fijt dat we elkaar niet verstonden. Ik vroeg of hij Engels sprak en dat was dus helaas niet zo.

Toen vroeg hij of we uit Duitsland kwamen en toen ik vertelde dat ik wel Duits sprak bleek dat hij vloeiend Duits sprak. Hij had 16 jaar in Duitsland gewerkt en was sinda 1994 weer terug in Turkije omdat de Duitsers steeds minder vriendelijk werden tegen over de Turkse gastarbeiders. We hebben meer dan een half uur staan te praten en zijn baas kwam toch maar even vragen of hij weer aan het werk wilde gaan. Het lag aan ons en niet aan hem dat we hem van het werk hielden en we verontschuldigde ons en namen afscheid.

Heel zijn leven hadden we voorbij horen komen en hadden respect voor hem en hij vertelde dat misschien als Turkije ooit bij Europa gaat horen hij weer de kans had om terug te gaan naar Duitsland. Hij was wel eerlijk en vertelde gelijk er achter aan dat het Europa veel geld gaat kosten als Turkije gaat horen bij Europa. Voor Turkije erg positief allemaal maar minder voor de sterkste landen van Europa.

Op het heetst van de dag zijn we gestopt om boodschappen te doen en om te eten. Nu kwam het wel goed uit dat we de generator moesten testen omdat nu alle twee de airco’s aan konden worden gezet. Na bijna twee uur draaide de generator nog steeds zonder problemen, dus had de reparatie goed gewerkt. De buiten temperatuur was meer dan 30 graden, en toen ik de koelslangen met mijn hand aanraakte voelde ik duidelijk dat wat de radiator inging veel warmer was dan wat er uit kwam dus de koeling werkte nu eindelijk goed. Wat bleek nu twee slangen zaten verkeerd om, dus de ingang en uitgang van de radiator waren verwisseld zodat het warme koelwater eigenlijk zonder al te veel te koelen direct, en nog warm de radiator weer verliet. Ik heb nu best wel vertrouwen in de generator en ondanks dat het dagen vakantie plezier heeft gekost zijn we uitermate tevreden met de Mastervolt Whisper 3,5 generator.

De service was perfect alleen baal ik een beetje dat we kosten hebben moeten maken om van Ankara naar istanboel te rijden en dat de radiator verplaats is naar de zijkant ( wat wel beter is) maar niet had gehoeven als de monteur de eerste keer meteen de slangen goed had aangesloten. Misschien dat het inbouw center ons nog tegemoet gaat komen ivm deze kosten maar dat horen jullie later wel. Mastervolt Nederland heeft de uren voor de ombouw voor hun rekening genomen alleen de onderdelen moest ik betalen en dat zou zeer redelijk zijn als de oorzaak zou zitten in de verkeerde plaats waar de radiator eerst gemonteerd zat. Ik had dan zo wie zo het afschermrooster ook hebben moeten betalen. Maar nu blijkt dat dit niet de oorzaak was maar het zat in het fout om aansluiten van 2 slangen is dit wel zuur. Nu was het maar 100 dollar en nog eens 100 euro diesel maar toch. Het zou toch ook lekker zijn geweest om een paar keer extra uit eten te gaan.....

De supermarkt waar we stonden was echt westers, alles wat je hartje begeert hebben ze hier. We hebben flink ingeslagen en waren al snel weer 181 Miljoen lira kwijt (+- 90 euro). Al de mensen in Turkije zijn dus miljonair als hun loon wordt gestort en toch hebben ze het minder breed als wij. Deze keer hadden we buiten eten ook anti muggencream gekocht en een apparaatje wat je in het stopcontact steekt, en was de muggen dood, inclusief 7 extra vullingen. Ondanks dat de mensen hier gemiddeld 250 euro per maand verdienen is het eten in verhouding duur. Niet voor ons westerlingen omdat wij veel meer verdienen, maar als je kijkt dat een kilo vlees toch even 12 euro kost en ze maar een kwart verdienen van wat wij minimaal verdienen is het toch een behoorlijke slok geld.

Ik wilde nog even wat afval kwijt en ging de camper uit op zoek naar een vuilnisbak. Tijdens deze zoektocht liep ik door het gras en daar werkten 2 mieren zich in het zweet om een duizendpoot die wel 20 maal langer was dan hun zelf te verplaatsen richting hun huisje. Ik wist dat mieren sterk waren maar zo sterk !!!




Een vuilnis bak was nergens te bekennen en dus besloten we na 2 uur op de parkeerplaats te hebben gestaan, voor de boodschappen en het warme eten te vertrekken richting Troje. Na een wilde rit door het slechte wegdek, die lijkt op een oude werkbroek vol met lappen zagen we de omgeving langzaam veranderen.


We reden tussen de landerijen door waar boeren bezig waren met hun gewassen. De velden met rijst, graan en groenten zagen er mooi verzorgt uit. Ik was 20 jaar geleden al eens in Turkije geweest en toen ging alles nog met paard en wagen. Nu was er een grote vooruitgang te zien en werd het land met de tractor bewerkt. Ook viel het ons op dat het grootste deel van de vrouwen geen hoofddoek meer draagt en er mooi en westers gekleed bij lopen. Als je hier de jonge meisjes ziet zou je niet zeggen dat je in Turkije bent maar eerder in een modern westers en europees land.

Om 20:00 uur zagen we een mooie overnachtingplaats op een grote zandvlakte langs de weg. Er lag tussen de weg en de plaats nog een zandwal zodat we redelijk rustig konden slapen, ware het niet dat er muggen in de camper zaten en Susan gek werd van het gezoem. Ik sliep als een os en hoorde niks, Susan maakte me wakker en ik heb even de spuitbus antimug uit de kast getrokken en de muggen naar hun eeuwige jachtvelden bevorderd. Na inspectie bleek Susan al door menig mug gestoken en kwam de spuitbus dus te laat.

Nu we wakker waren beseften we meteen dat de temperatuur behoorlijk was opgelopen. Het was 28 graden in de slaapkamer en als je eenmaal slaapt is dat geen probleem maar om in slaap te komen wel. Dus de Airco een half uurtje aangezet en toen gaan slapen in een heerlijk koel bedje. Intussen was het al weer 3 uur.


Zondag 10 juni 2007: onbewolkt, 31 graden

We lagen net lekker te slapen toen we door een zer luide Turkse stem werden gewekt. Het was weer half 5 en de moskee deed zijn best om de gelovigen te wekken voor het ochtend gebed. Normaal letten wij een beetje op de plaats waar we gaan staan maar dit waren we gisteren vergeten. Tot kwart voor 5 ging het door en toen werd het stil, dat wil zeggen voor heel even want een andere moskee nam het om 5 uur over. Gelukkig stond die veel verder weg en vielen ik als een blok in slaap om daarna rond half 8 geheel brak wakker te worden.

Vandaag wilden we om 9 uur in de auto zitten en dat hebben we gehaald. Troje is nog meer als 200 km rijden en over de hobbeligge wegen met meer gaten als asfalt mag je blij wezen als je gemiddeld 45 haalt. Toen we wegreden zagen we dat 10 meter van de camper een bakker was dus ook maar even een vers brood gekocht voor de som van 50 eurocent.

We moesten alleen nog even zoeken waar we ons vuilnis kwijt konden raken en ondanks dat er 10 meter van de camper een berg afval van een meter hoog lag besloten we toch maar om te stoppen bij een tankstation om daar ons afval netjes in de container te proppen.

Normaal als een weg over een heuvel moet die eigenlijk te steil is om de weg er recht overheen te laten lopen worden er haarspeldbochten aangelegd, om zo zig zaggend en minder stijl de heuvel over te gaan. Hier dus niet gewoon recht de heuvel over en dat resulteert in kruipende vrachtwagens die met 10km/uur de helling opklimmen. En ondanks dat er overal netjes verboden in te halen bordjes staan, op plekken waar de weg niet te overzien is haalt iedereen hier zelfs vlak voor de top van een heuvel in zonder te kunnen zien wat er van de andere kant komt. Nu begreep ik van Casper, een andere wereldreiziger, dat Turkije en heilig is in vergelijking met India, dus er staat ons nog het een en ander te wachten. We wachten maar af.!!

Om 13:00 uur reden we de parkeerplaats van Troje op en op dat moment was het nog erg rustig. Ik liep naar de kassa voor een kaartje en moest 24 Ytl dus ongeveer 14 euro afrekenen.

Ik gaf 2 briefjes van 20 ytl (ytl=miljoen Turkse lira) en kreeg 26 ytl terug ??? foutje bedankt. Dus voor 14 ytl (+- 8 euro) waren we samen binnen. De replica van het befaamde paard van Troje stond meteen bij de ingang en Susan is via de trap dat ding in geklommen. Ik vond het beter om lekker beneden te blijven en me met dit weer niet druk te gaan maken om een meter of tien omhoog te klauteren. Troje is al 9x herbouwd geweest en elke keer is de nieuwe stad boven op de andere gebouwd. De eerste stad lag op 16 meter boven zeeniveau de laaste op meer dan 50 meter boven de zeespiegel. Van de eerste steden is weinig meer over omdat de mensen elke keer stenen van de vorige stad hebben hergebruikt. Over een deel van de ruines is een tent gemaakt omdat de binnen muren gemaakt waren van leem en dat beschermd moet worden tegen de elementen.



Toen we terug kwamen op de parkeerplaats stond deze helemaal vol met bussen die gevuld waren met Duitse toeristen die allemaal even een kijkje kwamen nemen bij onze camper. Al zwaaiend reden we de parkeerplaats af richting de zee om te overnachten. Het duurde maar een half uurtje toen we een mooi plekje vonden recht aan zee. We reden een zandpad in om 100 meter verder bij de zee te parkeren. Maar na 75 meter voelde de weg aan als pap en bleek het laatste stuk geen zand maar modder te zijn. Meteen de rem ingetrapt en gestopt. Ik zette hem in zijn achteruit maar helaas het kwaad was al geschiet, we zaten vast en waren met de voorwielen 40 cm in de modder gezakt. De Truck snel in de 4 wiel drive en lage geiering gezet en heel voorzichtig achteruit gereden. Het reed meteen achteruit maar wel met spinnende wielen, die zochten naar grip en dat gelukkig ook vonden. PFFFFF dan ben je wel even blij dat je een leger truck hebt en geen normale camper want ik zag de bui al hangen, graven graven en nog eens graven in de brandende zon, en dan met de rijplaten ons zelf uit de benarde positie bevrijden. Maar gelukkig ging alles goed.

Een paar honderd meter verder zagen we vele Turkse mensen genieten van hun vrije zondag. Er was een weg die uitkwam op het strand alwaar onder de bomen de mensen aan het barbequen waren. We reden de weg af en stopte op het strand waar we tien meter af stonden van een grote Turkse familie. Ze keken hun ogen uit en toen we zwaaide, zwaaide ze uit alle macht terug. We haalden de stoelen en tafel uit de Truck en gingen langs de camper in de schaduw zitten.
Best wel zielig eigenlijk, wij een luxe stoel en iedereen, zelfs oma op een kistje 10 cm boven de grond. Ze konden hun ogen niet van ons afhouden maar durfden niet naar ons te komen. Susan haalde een galiea meloen die we gisteren gekocht hadden en sneed die aan. Helemaal zouden we dat ding nooit op krijgen en bewaren had geen zin want hij was al overrijp.

De moeder en Oma van het gezelschap trokken de stoute schoenen aan en kwamen een kijkje nemen bij ons. Susan bood hun de halve meloen aan en die wilde ze graag hebben. Bij een klein jongetje van een jaar of ander half werd een stuk meloen naar binnen geduwd maar hij gilde het uit en wilde alleen maar weg. Ze namen de meloen mee en kwamen een paar minuten later terug met 4 tomaten en een bord kersen. Nu hadden wij de meloen niet gegeven om er iets voor terug te krijgen maar we vonden het heel leuk dat we aan ruilhandel hadden gedaan. Susan pakte het fototoestel en iedereen moest op de foto met haar. Ik heb een fotoprintertje bij en besloot om een paar afdrukken te maken. Iedereen vond het geweldig een foto en meteen klaar.... hoe was het mogelijk.

Susan maakte duidelijk met handen en voeten dat we op wereldreis waren en ze snapte niet dat we dat in zo een grote vrachtwagen deden. Susan nodige oma en moeder uit om in de camper te kijken en dat vonden ze prachtig. Het gezin bestond uit vader, moeder, oma en verschillende dochters waarvan er eentje 2 woorden engels probeerde te spreken. Een van de dochters was een jaar of 18 (of jonger) en liet trots haar ring zien vol met edelstenen, ze was getrouwd bleek later. We waren het er alle twee over eens, zelden hadden we zo een mooie meid gezien en deze zou niet opvallen in Nederland wat betreft haar nationaliteit maar wel achterna gelopen worden door alle Nederlandse mannen.

Rond 19:00 uur namen we afscheid, de kleine werd moe en moest naar bed. De hele familie stapte in een kleine open Ford Transit uit het jaar nul en pa startte de motor. pas na lang aarzelen sloeg de motor aan en verdween de hele familie al zwaaiende in een grote stofwolk en reed naar huis. Wat me wel opviel is dat de meiden voor bij papa zaten en de jongens achter in de laadbak, 20 jaar geleden heb ik dat hier niet gezien. Toen zaten de jongens voorin en de meiden en vrouwen achter in de laadbak.



We hebben nog even in de zon gezeten en zijn toen maar de camper ingevlucht want de wind zorgde voor een hoop stof. Daarna de generator nog even gestart om hem te testen maar na een half uurtje maar uitgezet want ik wil niet dat de mensen last van ons hebben. Niet zo zeer vanwege de herrie want de Generator is redelijk stil , maar meer door de uitlaatgassen. De wind staat precies de kant van een Turkse familie op die aan het eten is en dus vinden we dat niet netjes. Straks als de mensen weg zijn laten we hem nog wel even lopen om te testen en om de accu’s te laden. We hebben namelijk al vanaf 3 uur (5,5 uur aan een stuk) de airco laten lopen en willen hem vannacht nog een uurtje of wat inschakelen en het is beter om de accu’s niet verder dan 30% te ontladen.

We zijn echt moe en zullen het vannacht wel niet echt laat maken. Nu nog even de tv aanzetten voor het nieuws en daarna kruipen we snel in ons heerlijke bedje, om in onze dromen deze dag nog even voorbij te laten komen. We genieten nog elke dag van deze reis en hebben geen moment spijt. De indrukken die we krijgen, en de mensen die we ontmoeten, hoe onverstaanbaar ook, laten ons elke dag weer genieten en geven ons een heel andere kijk op de wereld. Deze dingen neemt nooit meer iemand van ons af. Als je ziet met hoe weinig de meeste mensen toch gelukkig kunnen zijn vraag je je af waarom wij in Nederland altijd maar meer willen hebben, Je went erg snel aan meer maar maakt dat ons ook gelukkiger?? Nu hebben wij natuurlijk gemakelijk praten we hebben alles wat ons hartje begeert, maar ik weet wel dat ik nu gelukkiger ben dan in mijn grote luxe huis met dito luxe sportwagen en in de toekomst gelukkig zal zijn in een klein huisje en een klein autootje wat me brengt van a naar b.

Nog even iets anders. Als ik e-mails stuur naar een Hotmail-adres krijg ik die vaak terug omdat ze volgens Hotmail spam bevatten. Ik hoop dat iedereen mijn e-mails krijgt zo niet dan ligt het niet aan ons maar aan Hotmail. We reageren op elke e-mail ook al kan het soms wel even duren.
 

Maandag 11 Juni 2007: erg warm 30 graden +

Vanmorgen waren we redelijk vroeg uit de veren, we hadden voor de verandering weer eens heerlijk geslapen. Eerst een lekker ontbijtje met vers brood en daar naast nog een berg kersen die we gisteren hadden gekregen. Nog snel even rondgelopen over het strand en daarna weer op weg naar de volgende bezienswaardigheid. Vandaag rijden we niet over de grotere wegen maar gaan we proberen over de kleine wegen, die nog wel verhard zijn, onze bestemming te bereiken.Dit was een goede keuze. We reden door kleine plaatsen waar ze duidelijk niet gewend waren om buitenlanders te zien. Iedereen keek zijn ogen uit en zwaaide uitbundig naar ons. Lang de weg die wederom vol gaten en kuilen zat, en waar de maximale snelheid vaak niet hoger kwam dan 30, waren boeren bezig met het bewerken van het land. Dat wil zeggen de vrouwen.
 




De mannen hebben we ook gezien maar zelden in het veld en veel vaker op het terras bij een theehuis lekker te genieten van een glaasje thee en de schaduw.
Een paar keer zijn we gestopt om en foto te maken en elke keer wilde de vrouwen ons groente geven die ze aan het verbouwen waren. We hebben dit maar afgeslagen want ik denk dat ze de inkomsten meer dan hard genoeg nodig hebben. We hebben al vaker gesproken over de steile hellingen in Griekenland en we dachten dat het niet steiler kon.... Fout!!!! Dus wel en een heel stuk steiler zelfs. We reden naar Assos een klein dorpje waar een fort staat.
 





De weg ging een paar keer behoorlijk omhoog maar dit kon nog steeds in zijn 3e versnelling, dus niets aan de hand.

Na Assos reden we weer over een kleine doorgaande weg en plotseling stonden er twee borden. Op het eerste bord stond dat het steil omhoog ging, dit hadden we wel vaker gezien. Maar het tweede bord gaf aan dat stijgend verkeer voorrang had en dat bord was nieuw voor ons. We keken in de verte en zagen een weg de berg omhoog gaan. Dit kon toch niet de doorgaande weg zijn, het leek wel of de weg recht omhoog ging en als dat echt onze weg was ging dat nooit goed komen dachten we.

Na een paar bochten bleek het toch onze weg te zijn, van zijn 4 terug naar de 3e versnelling en al heel snel terug naar de 2e en dat wilde zelfs niet echt dus omhoog in zijn eerste versnelling!!! We hebben wel het diesel verbruiks record van deze reis gebroken namelijk 255 liter op 100 km.. en dat gedurende vele km’s die de klim duurde. Gelukkig kwamen we tijdens de klim geen andere auto’s tegen op deze weg. Want stel je voor dat je moet stoppen dan heb je echt een probleem. Nu hebben we nog de lage giering en zouden we vermoedelijk wel omhoog komen maar leuk is anders. We dachten dat wij het klim probleem alleen hadden maar de Nederlanders die we troffen in Gerede op de camping vertelde dat hij met zijn Hymer camper wel steil kan klimmen maar als het een beetje omhoog gaat hij vanuit stilstand nooit meer op gang komt. En achteruit moet. Dat was al een paar keer gebeurd vertelde hij.

Dat probleem hebben we door de lage giering gelukkig niet. Ik heb geprobeerd om een paar foto’s te maken van de stijle klim, maar dat komt op een foto niet over. Ik heb geen idee hoe ik het aan jullie kan laten zien. Het vreemde is ook dat je in de verte ziet dat de weg super steil omhoog gaat, maar als je eenmaal aan het klimmen bent lijkt het bijna vlak. Je merkt alleen aan de motor herrie en aan het verbruik dat je zo stijl stijgt. Echt een compliment voor het dafje hij presteert super in deze zware omstandigheden.

Na een paar uurtjes klimmen werd het vlakker, het verbruik was zeker 30% hoger als normaal en als je de belachelijk hoge diesel prijzen ziet wordt je daar niet vrolijk van. De diesel kost hier ongeveer 1,36 euro per liter en de normale benzine 1,81 per liter!!! Tel er dan bij op dat je inmens grote afstanden rijd hier zal het jullie niet verbazen dat Turkije voor ons het duurste land gaat worden. 70% van ons budget gaat namelijk op aan brandstof. Rond 16:00 uur kwamen we door Kucukkuyu een vissers dorpje waar we even zijn gestopt om een pinautomaat te vinden. We hebben heel het dorpje gezien maar geen pinautomaat of bank te vinden. We liepen over de boulevard waar honderden Winkeltjes en Restaurantjes klanten probeerde te werven, Het blijkt een badplaats te zijn die normaal wordt bezocht door de Turken zelf, dus geen “Your my friend en special price for you”. We konden overal kijken zonder lastig gevallen te worden door verkopers. Veel Turkse jongeren ( lees jongens) waren zich in en rond het water aan het vermaken en waar de dames gebleven waren is ons nog een raadsel. We vonden geen pinautomaat en besloten maar onverrichte zaken terug te keen naar de truck. Wat bleek nu 50 meter voor de plaats waar de truck geparkeerd stond was een pinautomaat, verstopt in een klein zweterig hokje. We wilde 750 miljoen pp pinnen maar de automaat had niet voldoende cash aan boord zodat we met minder genoegen moesten nemen.

Uit de automaat kwamen alleen maar 10 ytl biljetten en liepen we het hokje uit met een uitpuilende portemonaie, 50 biljetten pp nemen behoorlijk wat ruimte in. Al ben je hier geen miljonair kun je het tanken wel vergeten, 360 miljoen Turkse Lira moest ik afrekenen voor een halve tank diesel en dus was ik al 36 van de 50 briefjes kwijt en voelde mijn geldbuidel als een stuk beter aan. Onze bestemming vandaag is Ayvalik, volgens ons capitool reisboek een plaats met veel autenthieke Turkse huizen en vol met gezelligheid. Toen we rond 18:00 uur het plaatsje inreden zagen we alleen maar ongezellige flats. Zou dit echt de goede plaats zijn??. Maar toen we langs de boulevard reden werd het een stuk leuker, Vele restaurantjes, winkeltjes en weinig toeristen en daar houden we wel van. Niet zo zeer van de restaurantjes en winkeltjes maar meer van de plaatsen waar niet al te veel toeristen komen.




We zochten een parkeerplaats om te overnachten en vonden toen we bijna het stadje uit reden een perfect plaats. Het was bij de haven en hier staan we veilig en redelijk rustig. We besloten dat we vandaag maar weer eens uit eten te gaan en liepen richting het centrum. We liepen volgens mij als bijna als enige buitenlanders tussen de Turkse mensen langs de gezellige winkeltjes.

Een deel van het centrum wordt opnieuw bestraat maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen loopt gewoon om en bijna over de stratenmakers heen die zich hier niets van aantrekken en gewoon hun werk doen. Voor dat ze de stenen goed en wel hebben liggen loopt iedereen er al overheen. Zo heb je wel eer van je werk. We vonden een leuk restaurantje waar we de enige gasten waren. We kregen een menu kaart voor mensen die niet kunnen lezen, Alles was afgebeeld met een foto zodat je wist wat je bestelde. Alleen de prijzen waren ze maar vergeten op te schrijven. We zien wel wat het kost, of zou het erg duur zijn en er daarom geen gasten te vinden zijn?? We bestelde twee maal de kebab mix, een salade en een cola tje. Na een paar minuten kregen we een enorm brood wat net uit de over kwam. Het was super heet en ongeveer 10 cm hoog.




Er zaten twee schaaltjes bij, de een met een soort kwarksaus en tomatenpuree en de andee met kaas en mayonaise. Het was de bedoeling dat je een stuk brood afscheurt en daarna in de sausjes sopt. Het brood is gevuld met lucht en als je er een stuk afscheurt blijkt het maar een paar mm dik te zijn. Het smaakte echt super, zeker als je er een sausje op deed. De tomaten saus was trouwens erg scherp en gelukkig zijn we redelijk vuurvast anders hadden de vlammen uit je achterste geslagen. We moesten ongeveer 25 euro afrekenen, wat voor onze begrippen goedkoop is maar voor hier in Turkije belachelijk duur is.

Dit was even duur als het specialiteitenrestaurant in Ankara waar we 28 euro betaalde voor een 4 gangen menu. Ik vraag me af of de Turken het zelfde af moeten rekenen, of dat ze voor buitenlanders een andere kaart hebben??? Het had wel heerlijk gesmaakt en dat is toch ook belangrijk.  We liepen terug naar de camper en zagen onderweg een auto staan die een bushokje was ingereden. Hoe dit heeft kunnen gebeuren is me echt een raadsel.




Dat het hard gegaan was is wel duidelijk, want alle twee de airbags hadden hun werk gedaan. Bij terugkomst in de camper bleek het tropisch, 29 graden en dat is een beetje veel van het goede. Snel een Airco aangezet om straks lekker koel te slapen. We hebben namelijk het liefst alle ramen dicht ’s nachts om vreemde vogels buiten te houden. En ook geen aanleiding te geven aan eventuele minder eerlijke mensen.......... Met de ramen dicht is het ook een stuk rustiger en blijven ook de uitlaatgassen van het verkeer buiten de auto.


Dinsdag 12 Juni 2006: boven de 30 graden en heet tot laat in de avond.

We hadden de camper geparkeerd boven een put in de weg zodat we gemakkelijk en netjes ons afvalwater en wc konden legen. Daarna opweg naar Bergama, waar een groot theater tegen een berg is gebouwd en op de top van deze berg een Acropolis staat.

Vandaag rijden we gewoon over de groter wegen om een beetje brandstof te sparen. Het duurde tot 12:00 uur voor we aankwamen in Bergama. We moesten dwars door het centrum heen en dat ging eigenlijk zonder al te veel problemen. Het laatste stuk was een eenrichtingsweg waar je toch tegenliggers tegenkomt. De tegenliggers willen een stuk afsnijden door gewoon tegen het verkeer in te rijden maar wij en zij passen niet langs elkaar door dezelfde straat. Dus handrem aantrekken en gewoon wachten tot de verkeersovertreder in ziet dat hij toch echt achteruit moet.

Omdat de tempel en theater boven op een berg ligt gaat het de laatste stuk heftig bergop. Het weggetje is super smal en steil, en je hoopt maar dat je geen tegenliggers tegenkomt want dan onstaat er een heftig probleem. Gelukkig kwamen we boven aan zonder brede tegenliggers, buiten een tractor zijn we niemand tegen gekomen. Op de parkeerplaats stond al meteen een bord.... ff afrekenen voor de parkeerplaats en wel 10 miljoen Lira (bijna 6 euro). Er stonden maar een paar auto’s en dat is niet gek met deze prijzen. Buiten het parkeren betaal je nog even 12 euro entree voor 2 personen. Toen we stopten kwam een man een praatje maken. Hij had in Duitsland gewerkt 30 jaar geleden en sprak goed Engels en Duits. Hij was gepensioneerd maar kon niet rondkomen van zijn pensioentje omdat hij nog studerende kinderen had die veel geld kosten. Dus was hij een tapijtwinkeltje begonnen beneden in het dorp en probeerde hier toeristen warm te maken voor zijn handel. Hij begreep natuurlijk wel dat wij geen potentiele klanten waren maar hij wilde toch gewoon even kletsen en natuurlijk de camper bekijken. Hij vertelde dat deze attractie zijn entree geld niet waard was, het was volgens hem nog niet een derde van het geld waard. Na een half uurtje kwam er een bus toeristen aan en ging hij aan het werk. Ook stopte er een auto waarin een Engelse vader en zijn zoon zaten en met hen raakte we aan de praat. Ze waren benieuwd naar alles wat in en aan de camper zat en Susan heeft ze even de binnenkant laten zien. Ze waren onder de indruk en vooral de vader vertelde over zijn ervaringen met een oude legertruck waar hij in zijn diensttijd mee in Pakistan was geweest.
We liepen samen naar boven en gingen toen onze eigen weg. Via een mooi geplaveide weg kwamen we bij het opgravingsterrein. Eerst onder een lage tunnelvormige muur door, waar na we uitkwamen in de eerste ruimte. Vanaf hier liepen we door een gang waar je elke paar meter onder een boog doorliep.




Aan het einde van de gang was een trap die leidde tot een bordes waar we een fantastisch uitzicht over het theater dat tegen de berg is gebouwd. 




Na het maken van de foto’s was het in de brandende hitte weer een berg trappen op om op de plaats te komen waar de tempel van trajanus stond. Maar een klein deel stond overeind maar het was schitterend. Met een beetje fantasie kun je je inbeelden hoe mooi het hier vroeger moet zijn geweest de derde eeuw na Christus toen oa het theater werd gebouwd.




Op de weg terug naar de camper werden we nog even blij verrast met het uitzicht. We zagen een stuwmeer wat tussen de bergen lag, volgens een Turkse man stonden de bergen vol met druiven waarvan ze de beste wijn van de regio maken.




We reden langzaam terug naar beneden weer in de hoop om zonder tegenliggers beneden te komen, en dat lukte. Eenmaal terug in het dorp volgden we de borden Imir en ging de weg dwars door de kleine smalle straten van het dorp. Zo smal dat we wederom de billen af en toe bij elkaar knepen door dat we rakelings onder en langs de uithangborden reden. Meerder auto’s moesten aan de kant voor ons, maar niemand maakte daar een probleem van. Bijna alle mensen lachten en zwaaiden naar ons. Ineens zagen we een honderd meter voor ons een dak van klimplanten boven de weg, op de camera zag ik dat het net te laag was voor ons. We stopte een paar meter voor de hindernis en zagen dat het moest lukken, het bladerendak was hoog genoeg alleen hingen er een paar stukken klimplant lager en die gaan wel aan de kant. Heel voorzichtig onze weg voortgezet en wederom zonder kleerscheuren het gehaald.




Nu kwamen we weer op de doorgaande weg en konden we wat meer gas geven om naar de volgende stop te rijden. We zouden naar Yenivotsa rijden, een plaats die ligt tussen de militaire oefenterreinen en kazernes. Door dit feit zie je hier weinig toeristen. Ze weten niet wat ze missen, de omgeving aan zee is echt super mooi. 15 km voor het plaatsje was zware industrie en zag de lucht bruin van de rook. Honderden vrachtwagens leeg en vol reden af en aan. Gelukkig was er na een km al niets meer te merken van deze ellende en reden we door een prachtige omgeving.

Ineens dook uit het niets een militair checkpoint op. We moesten stoppen en 5 militairen gewapend met bruut uitziende geweren liepen om de auto heen. Ze wilde de paspoorten zien en probeerde ze eerst maar eens onze id kaarten te showen.... Ah holanda. Nice. Er kwam een jonge soldaat naar de auto en die vertelde dat hij in Bussum op de universiteit had gezeten voor een paar maanden. Hij sprak niet echt Nederlands maar we begrepen elkaar door Engels, Duits en Nederlands door elkaar te gebruiken. Foto foto werd er geroepen en samen poseerde we voor de Daf terwijl Susan een foto maakte.




Ze waren zo trots als een pauw en ik besloot even de camper in te gaan om de foto met de fotoprinter een paar maal af te drukken. Dit vonden ze geweldig en we werden weer op de Turkse manier bedankt, ik werd gekust en Susan kreeg een hand...Als ik hun was had ik het andersom gedaan!!. Susan vertelde dat we de foto op het internet zouden zetten en we begrepen dat ze volgende week natuurlijk even in een internetcafé gingen kijken naar hun foto. We namen afscheid en we reden verder langs de zee. 



We vonden al snel een camping maar helaas was de ingang te laag en moesten we deze overslaan. Onderweg kwamen we de mooiste baaien tegen waar hotels stonden maar geen toeristen waren. Na een half uurtje zagen we beneden aan de zee een baai met een camping. Zouden we hier wel in kunnen??? Ja hoor zonder problemen. Er staat bijna niemand maar dat maakt ons niet uit. We werden verwelkomt door de eigenaar die goed Engels en Duits sprak. Ook weer omdat hij vroeger in Duitsland had gewerkt. Hij vroeg 25 miljoen Lira (15 euro) maar Susan vond dat te veel, na enig onderhandelen staan we nu incl. stroom en water voor 20 miljoen Lira (12) euro per nacht en dat is schappelijk.

Hier blijven we een dag of 4 om de was te kunnen doen en om lekker te luieren aan ons privéstrand.In het weekend komen vele Turken hier om te barbecueën, de favoriete weekend bezigheid hier, en zal het druk worden. We moeten dus of vrijdag weer verder reizen of tot maandag blijven staan ..... we zien wel. 

Woensdag 13 juni 2007: 31 graden en onbewolkt.

Vanmorgen eens lekker uitgeslapen tot 10:00, en daarna een snel ontbijtje. We staan op een camping in een mooie baai en blijven hier een dag of 4 staan om lekker uit te rusten van het gehobbel en om de was te doen. Gisteren al de witte was gedraaid en vandaag is de donker bonte was aan de beurt. De Candy 3,5 kg wasmachine heeft tot heden perfect werk geleverd en we hopen dat hij de hele reis zijn trouwe dienst blijft vervullen. Morgen nog een keer het beddengoed in de was en daarna de lichtbonte was en dan heeft hij weer 10 dagen rust.

Na de was op te hebben gehangen zijn we naar het strand gegaan compleet met onze dikke cursus mappen Thai en Spaans. Er leert niets relaxter dan rustige omgeving, het klotsen van de zee en een zonnetje boven ons hoofd. Vanmorgen zat het ineens vol met Duitse jongeren die hier vermoedelijk met een schoolreisje zijn. Na de middag waren ze ook weer net zo snel verdwenen als dat ze gekomen waren.

Een paar dagen geleden hadden we 2 luchtbedden gekocht voor de som van 3 en halve euro per stuk. We bliezen ze op en gingen heerlijk op het strand liggen. Na een paar minuten waren ze al slap en lek... goedkoop is dus duurkoop. We moeten eens kijken of we nergens een paar goede luchtbedden kunnen kopen maar dat zal hier niet meevallen. We balen als een stekker dat we niet 2 goede luchtbedden gekocht hebben in Nederland, daar zijn wel luchtbedden te koop die heel blijven. Goede luchtbedden hebben een soort stoffen bescherming aan de achterkant en die verkopen ze hier niet.
 




Nu zou ik mijn broer kunnen vragen om er twee mee te nemen naar Turkije, maar dat is zo een gesjouw en ze hebben hun handen al vol met hun kleine kinderen.
De camping is erg rustig. Zo nu en dan zie je een paar oudere mensen die genieten van de zon en zee maar dit zal wel veranderen als het seizoen begint over 2 weken. En natuurlijk in het weekend als de Turken hier komen barbecueën en relaxen na een week hard werken.

We merken ook dat onder het rijden de camper heerlijk koel blijft maar zodra we ergens stilstaan het dak waar de zonnepanelen boven zitten warm aanvoelt, en de temperatuur binnen snel stijgt. Zonder de airco’s zou het tropisch worden binnen in de camper. Gelukkig werken ze perfect en hebben we er Slavonisch altijd minimaal een aan. Nu we stroom hebben op de camping staat er eentje heel de dag te draaien en is het heerlijk koel binnen. We hebben de temperatuur ingesteld op 26 graden en dat is heerlijk koel als je van buiten komt, waar het meer dan 30 graden is. Vandaag heb ik ook de film gemonteerd van Griekenland en daarna hebben we die samen bekeken. Het is leuk om terug te kijken en weer te genieten van alles wat we gezien hebben. We hebben nu ook een honderd tal foto’s op de zelfde dvd gezet, en via een menu kun je kiezen of je de foto’s of film wilt bekijken.

De aankomende dagen zullen de updates niet veel voorstellen daar we alleen maar lekker lam doen. Vanaf vrijdag gaan we weer reizen en daarna zal de site weer volstaan met foto’s en verslagen. Vanaf hier richting Side is er elke dag weer een hele hoop te bekijken. Gisteren heb ik Bianca, de vrouw van mijn broer Frank aan te telefoon gehad. Zij gaan 4 juli naar Side en we tellen er enorm op om hun daar te ontmoeten. We hadden al een tijdje email contact maar de laatste weken kon ik niets meer versturen naar hun. Alle e-mails naar hun kwamen terug, omdat er volgens Hotmail spam in zou zitten? Wij verzenden onze mail via de server van mijn oude bedrijf en vermoedelijk staat die server op een zwarte lijst omdat er in het verleden door spammers op de site is ingebroken en vele duizenden spam e-mails mee zijn verzonden.

MENSEN LET OP WIJ KUNNEN NIET REAGEREN OP HOTMAIL ADRESSEN. Dus iedereen waar we mee e-mailen moeten even hun echte email adres sturen, mits ze een reactie van ons willen. Iedereen die email verzendt via een ander email adres als Hotmail hoeft niets te doen. 









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-06-14 (2845 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden