Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
3 t/m 8 juni 2007





Zondag 3 juni 2007: onbewolkt 30 graden,

Gisteren nog even de printers uit de kast gehaald en van ieder van ons een pasfoto gemaakt om die met de foto printer uit te printen. Susan met hoofddoek want die foto’s hebben we nodig voor de Visa van Iran die we over een paar dagen in Ankara aan gaan vragen.

Vandaag een spannende dag, de Turkse grens. Na tien km rijden kwamen we bij de Griekse grenspost, Hier even naar binnen gelopen en gevraagd hoe alles in zijn werk ging, even was er onduidelijkheid maar toen er aan een dame onze vragen werden voorgelegd bleek dat we alleen onze paspoorten hoefden te laten zien en toen konden we onze truck gaan halen en doorrijden. De dame was druk in de weer met het spelen van solitair op haar pc, ja wat moet je anders heel de dag doen???

We reden een paar km in niemandsland en langs deze weg stonden om de paar honderd meter een paar militairen. Soms in normaal leger uniform en soms in een rokje met majo’s daaronder schoenen met een grote rode bol op de neus, We durfden geen foto te maken Maar dit traditionele oude uniform zou met carnaval niet misstaan. We zwaaiden en de soldaten zwaaiden netjes terug. Toen de Turkse grens, eerst stoppen bij een hokje waar we voor de eerste en zeker niet laatste keer onze paspoorten moesten laten zien, Ons kenteken werd in de pc getypt en we konden verder rijden, We kamen uit op een enorme parkeerplaats waar diverse vrachtwagens stonden. We parkeerden de truck en liepen zo maar ergens een hokje binnen, overal stonden netjes bordjes waar op stond wat er te vinden was in het bijbehorende gebouw, maar helaas alleen in het Turks en dat beheersen we nog niet. Even gevraagd of iemand Engels sprak en gelukkig sprak er eentje van de tien tallen mensen Engels.

We begrepen dat we eerst 10 euro pp moesten betalen voor een Visum postzegel en daarmee naar de politie moesten gaan om er een stempel op te krijgen. Na tien minuten was dat geregeld en moesten we naar hokje 2 met alle auto en quad papieren. De man vertelde me dat ik de auto moest gaan halen voor controle. De laadklep moest open want ze wilden de Quad zien. Nou dat is geen probleem en met grote ogen stonden ze te kijken en vonden het allemaal wel goed.

Overal waar je keek stonden mensen die heel hun hebben en houwen op de grond langs hun auto hadden liggen dus wij kwamen er goed af. Ook zagen we een busje met Nederlandse reclame van een bakker er op maar hij had wel een Turks kenteken en was vermoedelijk gekocht in Nederland om nog jaren dienst te doen in Turkije. Normaal moet je 8 euro betalen per voortuig om dit in te klaren maar met een carnet de passage betaal je niets. Dus ik de carnetten overhandigd en die gingen een hokje in. Maar ze kwamen er ongebruikt weer uit en ik mocht Turkije binnen rijden??? Dus geen 8 euro betaald per voertuig en ook het Carnet niet gebruikt?? Het zal wel kloppen.  Nu lijkt het alsof we ineens alles goed hadden gedaan maar we werden van het bekende kastje naar de befaamde muur gestuurd. Anderhalf uur heeft de grens ons gekost en dat is in Turkse begrippen niet verkeerd. We waren alleen vergeten om Turkse lira te wisselen maar dat doen we straks in Instanboel wel.

We moesten nog een keer onze paspoorten laten zien bij het afrijden van het douaneterrein en reden toen helemaal alleen over een nieuwe weg. Alleen op de wereld.

We waren benieuwd wat de diesel hier zou kosten en na een half uurtje zagen we de eerste benzinepomp 2,40 euro per liter wat een belachelijke prijs En super bezien zelfs 3 euro !!!! We baalden als een stekker zeker toen Susan had uitgerekend dat we ongeveer 7000 km zouden afleggen in Turkije. We hadden op 1,35 euro gerekend en dat vonden we al duur. We reden verder en na tien minuten roept Susan ineens “De diesel prijs zijn geen euro’s” nee, natuurlijk niet ze hebben hier Lira’s en de 2,40 was 2400000 lira en 1 miljoen lira’s is 57 eurocent dus de diesel kost hier 1,36 euro en dat is duur maar hier hadden we op gerekend.

Het is hier vrij vlak heel anders dan Griekenland maar de wegen gaan constant 7% omhoog en dan weer omlaag. Dus het brandstof verbruik is dan ook navenant. Nu moesten we nog een goede kaart van Turkije hebben en dus stopten we bij een Shell station om een kaart te kopen in de hoop dat ze Euro’s zouden accepteren want we hadden nog geen Lira’s. Ze verkochten geen kaarten maar kregen een kaart waarop alle grotere wegen staan en natuurlijk alle Shell stations. Onze externe wifi antenne is gesneuveld door een tak en die moet ik nog repareren maar de ingebouwde wifi van het notebook wekte perfect en toevallig hadden we weer eens internet for free. Langs het shellstation was een hotel en die hadden onbeveiligd internet. Helaas had ik geen mails klaarstaan om te versturen maar we hebben even ons gastenboek en onze eigen site bekeken. Wel top van onze Wim, de updates die ik gisteren verstuurde stonden al weer op de site. Langs de weg zagen we een familie op een oude kar langskomen en daar moesten we even een foto van maken.










We reden delen over een perfect snelweg met asfalt zo strak als een laken maar helaas hebben we ook de minder goede wegen meegemaakt. Uren stuiteren over een 2 baans gaten kaas wat hier snelweg heet. Ook wel leuk dat de 2 baans wegen hier 3 baans wegen zijn, de vluchtstrook is hier gewoon in gebruik als rijstrook. We hebben gezien dat mensen er proberen hun band te verwisselen maar bijna naar hun eeuwige jachtvelden werden gereden.

Toen we in de buurt van Instanboel kwamen werd de weg soms wel 4 of 5 baans alleen zonder strepen dus je weet bij god niet waar je moet rijden. Ze halen je recht en links in en je moet dus echt 4 paar ogen hebben. Het pittoreske uitzicht is hier weg en maakt plaats voor flats en moderne gebouwen en winkels.







We zochten de camping die volgens de beschrijving bij het attaturk vliegveld moest liggen, nou we hebben heel Instanboel gezien maar geen camping en misschien maar goed ook want we reden Instanboel binnen en het was echt mega druk, het is zondag dus alle mensen zitten in de parken met heel de familie en barbeknoeien er op los. Maar overal liepen mensen met vlaggen, de ene met de normale Turkse vlag en de andere met een rode vlag met 3 halve maantjes. We dachten dat er een belangrijke voetbal wedstrijd zou zijn, zeker toen we langs het voetbal stadion kwamen waar het een drukte van jewelste was. Maar nee groepen liepen leuzen te roepen en staken agressief hun vuisten in de lucht. Het waren demonstraties voor en tegen de scheiding van Religie en politiek. We hebben 3 uur rondgereden in Instanboel omdat we telkens bruggen tegenkwamen die te laag waren en er overal files stonden van de mensen die naar en van de parken kwamen. En ook nog een versierde auto van een paartje wat net was getrouwd.
 





















Na 3 uur kamen we eindelijk bij de snelweg en reden we over de brug die Europa en Azië met elkaar verbind en zagen een bord wat volgens ons tol betekende, oei we hadden nog geen Lira’s wat nu??? Ach, gewoon doorrijden en alles komt goed. Aan het einde van de brug was een parkeerplaats en overal toll poortjes waar je alleen via een pasje door heen kon en zo een pasje hadden we niet, wat nu??? Er was een kantoor en daar stond een bord op met bankkasi dus wij denken een bank kantoor maar nee, geen bank en geen Engels wat nu. Ik zag 100 meter verder een hokje met een groot dollar teken op de raam dus liep daar maar even heen. Gelukkig een pinautomaat maar helaas onze pasjes werkte niet. Maar 5 meter verder weer een pinautomaat en die werkte wel. Even snel 750 miljoen Lira gepint zo dat we een paar dagen vooruit kunnen.

Maar toen het volgende probleem, waar haal je een pasje om de tolpoortjes te openen?? Tussen de parkeerplaats en de pinautomaten was een politiebureau en politie moet toch Engels kunnen spreken! Niet dus, snel werden alle collega’s bij elkaar getrommeld en toen bleek dat nog steeds niemand Engels sprak, een sympathieke Jonge agent belde iemand die Engels sprak en ik kreeg een dame aan de telefoon die een paar woorden Engels kon spreken. Maar helaas begrepen ze me niet toen ik vroeg hoe ik kon betalen en aan het einde van het liedje kreeg ik het pasje van de agent die ik mocht gebruiken en daarna terug moest brengen. Wat een service. Snel met de auto door het poortje gereden en het pasje terug gebracht en je ziet wel weer eind goed al goed. Soms kost het even moeite maar alles komt goed.

Een km of 50 verder moesten we een kaartje trekken voor de tolweg en daarna zijn we gestopt op een parkeerplaats om de nacht door te brengen en nog belangrijker om te eten want na het ontbijt hebben we alleen een zak snoep en chips gegeten dus nu lekker vissticks en gebakken aardappels met zoete maïs.
 

Maandag 4 juni 2007: licht bewolkt en 29 graden wat door de hoge vochtigheid veel warmer aanvoelt,

Rond tien uur vertrokken over de snelweg naar Ankara. Onderweg stoppen we bij een camping die 105 km van Ankara afligt en waar we morgen met de Quad heenrijden. We moeten de Visa’s aanvragen voor Iran en Pakistan. Dit is namelijk de enige camping in de buurt en dat wordt morgen dus 4 uur met de quad rijden. We kunnen met de Truck Ankara in rijden maar omdat we de ambassades nog moeten zoeken ( we hebben geen navigatie in Ankara) is de quad dus de beste keuze. Op de snelweg rijden we 70 en de meeste trucks halen dat niet eens, de snelweg gaat op sommige stukken ook behoorlijk omhoog en hier zijn we zeker niet de langzaamste, we hebben vandaag vele trucks ingehaald met ons Dafje en dat was in de voorgaande landen wel anders. Langs de snelweg kwamen we ook wat wrakken tegen, een truck die in de sloot lag en een deels afgebrande truck die in de fik is gevlogen door een lekke band die zo heet is geworden dat hij de lading in de brand heeft gezet.
 










Rond 11:30 uur kregen we honger en toevallig zagen we langs de weg een Burgerzin dus hier maar even genoten van bekende kost. Eigenlijk wilde ik een bacon whopper kaas maar die hadden ze niet, eigenlijk wel normaal want bacon is varken en dat wordt hier niet gegeten.














Om 16:00 namen we de afslag richting de d750 die naar het plaatsje gerede ging, 30 km verder zou de camping zijn die op 1475 meter hoogte lag. En jawel gevonden. Een camping midden in de natuur waar toevallig nog 2 Nederlandse campers stonden. Jos en Sonja die 10 maanden rondtrekken, ze waren al naar Marokko geweest en reden nu via Turkije en Griekenland weer naar huis. Ze reisden de laatste 2 maanden samen met Ton en Gerda door Turkije. Wat een toeval zo ver van huis Nederlanders. We wisselden wat navigatie software uit omdat hun software geen enkele weg kende hier in Turkije en wij software hadden die wel de meeste wegen kende.

De stopcontacten zijn hier schaars en ik moest de spanning voor de camper 50 meter verder halen en de kabel was maar net lang genoeg. Hij lag wel dwars over de weg maar hier reed toch niemand. Fout dus ze waren boomstammen aan het verslepen achter een tractor en natuurlijk ging die dwars over mijn kabel heen. De schade bleef beperkt tot een uit elkaar gevallen aansluiting op de camper maar die was snel hersteld en hierna hebben we de camper toch maar even verplaats zodat de kabel nu veilig ligt. Susan een wasje gedraaid en ik de waslijn opgehangen en klaar zijn we voor vandaag.

Door de andere Nederlanders werden we meteen uitgenodigd voor hun Happy Hour. Dus de stoelen uit de camper gehaald en gezellig zitten buurten. Ik merk nu dat mijn schotel al wat ouder begint te worden want de andere camper ontvangt de Astra satelliet nog wel en ik alleen nog de Hotbird. Maar verschil moet er wezen en straks hebben we toch geen tv meer. Wel nog even de Quad uit de garage gehaald zodat we morgen op tijd kunnen vertrekken.







Dinsdag 5 juni 2007: tot 17:00 uur zonnig en 30 graden en daarna een uurtje regen.
Vandaag om 5 uur opgestaan want we moeten naar Ankara voor de Visa aanvragen van Pakistan en India. Ankara is 115 km verder en we gaan dat met de quad doen want de grote truck in Ankara parkeren zal een probleem worden. De camping ( de enige in een cirkel van 200 km) ligt op bijna 1500 meter hoogte en de weg (de d750) gaat bijna constant omhoog en omlaag. De Vrachtwagens rijden hier op 70% van de 115km stapvoets, bergop met hun veel te zware lading nog geen 20 km per uur en omlaag net zo langzaam omdat hun remmen anders de zware trucks nooit tot stilstand kunnen brengen. Onze trage Daf (in de bergen) is nu ineens bijna de snelste !!!. Dus als we met de quad rijden gaan we als een speer, hij is begrensd op 80 echte km’s per uur en hoe steil het ook wordt, sneller gaat hij echt niet. Als we super steil omhoog gaan, en dat doet deze weg, zakt de snelheid terug naar 50 maar dan haal je dus alles wat er op deze weg rijdt met gemak in. De enigen die wel sneller zijn dan de Quad, zijn de normale personenauto’s en de trucks zonder lading. Bergaf kunnen wij gewoon 80 en voor het afremmen hoef ik dan zelfs de remmen niet te gebruiken. Gas los is zelfs op de steilste hellingen voldoende om hem af te laten remmen. Dus veilig en behoorlijk snel de helling af.

Rond 9:00 uur waren we in Ankara en van Casper Jansen (ook een wereldreiziger, zie onze links) hadden we de coördinaten van de Pakistaanse ambassade gekregen. Dus met de Quad tot deze coördinaten gereden en toen de quad geparkeerd en in de gps deze locatie gemarkeerd, zodat we de quad straks nog terug kunnen vinden in deze enorm grote stad. Helaas iedereen die we vroegen wist niets van een Pakistaanse of Iranese ambassade.

Gelukkig hadden we de avond van te voren een kaart van Ankara gekregen van de Nederlandse reizigers die we hier op de camping hebben leren kennen, Ton en Gerda. Op deze kaart stonden de meeste ambassades aangegeven. We vroegen aan verschillende jonge mensen waar we op deze kaart precies waren, maar helaas niemand sprak Engels en ze wezen allemaal een ander plekje aan op de kaart, maar ze wezen wel allemaal naar dezelfde richting waar de ambassades moesten liggen. Dus besloten we maar die richting in te lopen. We kwamen bij een mooi park waar 2 bewakers liepen die helaas ook al geen Engels spraken. Maar na een kwartier met handen en voeten werk, wisten we exact waar we op de kaart waren en waar de ambassades moesten liggen.

Na 20 minuten lopen zagen we verschillende ambassades maar geen Pakistaanse of Iranese. Terwijl de coördinaten van Casper toch duidelijk lieten zien dat het hier moest zijn. Dus weer gevraagd aan een bewaker en die vertelde dat het een straat verder moest zijn. Gelukkig dachten we, want in dit warme weer is grote afstanden te voet afleggen niet echt een leuke bezigheid. Maar helaas geen Pakistaanse of Iranese ambassade te vinden. Nu zagen we op de hoek van de straat een groot bewakingshok en we besloten het daar nog maar eens te vragen. Netjes werden we te woord gestaan en de bewaker wilde het voor ons uittekenen toen er een auto stopte die bestemd was om de bewaker naar een ander adres te brengen met belangrijke documenten. De man riep iets tegen een jongen die in de auto zat en deze wenkte ons en wees naar de auto. We mochten meerijden met hun, omdat zij daar toch ergens in de buurt moesten zijn. Susan mocht voorin zitten en ik samen met nog 3 anderen mannen mocht klem op de achterbank plaatsnemen. Het was echt een klere stuk rijden, als we dat hadden moeten lopen waren we nooit voor sluitingstijd bij de ambassade geweest. Netjes werden we voor de deur afgezet en namen we afscheid van onze vriendelijke redders in nood.

Om half 11 stonden we voor de Pakistaanse ambassade waar een vriendelijke jonge bewaker de poort voor ons opende en wees waar we heen moesten. Een heel stuk minder vriendelijk werden we ontvangen door een chagrijnige visum beambte. Hij kwakte 2 visa aanvraag formulieren op de balie en na die ingevuld te hebben begon de ellende. Letter of recommendation from dutch ambasy please.!!!! Ja, die hebben we dus niet en ik weet dat de Nederlandse ambassade deze ook al lang niet meer verstrekt. Maar Voor deze argumenten was hij doof en hij ging verder met zijn werk. Dus wij met een taxi naar de Nederlandse ambassade. De taxi stopte voor een leegstaand gebouw en zei dat het door ons opgegeven adres was???. Wat nu de ambassade was dus verhuisd. We hadden een adres en telefoonnr van de ambassade en de chauffeur besloot om de ambassade te bellen maar ook dit liep op niets uit, hij kreeg iemand anders aan de lijn. De behulpzame chauffeur stapte uit de taxi en begon rond te vragen waar de Nederlandse ambassade naar toe verhuisd was, en gelukkig was er iemand die het nieuwe adres wist. Het was een gigantisch eind weg, maar we zijn toch op de plaats van bestemming aangekomen. Voor de Nederlandse ambassade (gps N 39,52.004 E 32,51.694) ( hollanda cadessi) stond een rij Turken te wachten en wij sloten netjes achter in de rij aan. Meteen begon een turk te roepen dat we gewoon door mochten lopen en dat kwam goed uit anders hadden we er 2 uur later nog gestaan.

In de ambassade werden we direct geholpen door een meisje die Nederlands sprak en die ons inderdaad vertelde dat ze een letter of recommendation niet meer uitgaven. Ze vertelde ons dat we het visum van Turkije in ons passpoort moesten laten zien en dat het dan goed zou zijn. Want Turkije had ons tenslotte ook toegelaten. We kregen een telefoonnr mee van de Nederlandse ambassade mochten ze deze uitleg niet accepteren. Dus weer een taxi aangehouden, wat heel gemakkelijk is hier in Ankara. Een op de twintig auto’s die hier rondrijden is een gele taxi. Je houdt je hand omhoog en binnen 10 seconden zit je in een taxi en leg je je leven in de handen van de kamikaze chauffeur. Na tien minuten waren we weer bij de Pakistaanse ambassade in de Iran cadessi ( gps N 39,53.780 E 32,52.085 ). Weer werden we zeer vriendelijk te woord gestaan door de bewaker en ging de poort weer open. Deze vriendelijkheid maakte veel goed en compenseerde de chagrijn weer.

Ik de visa ambtenaar vertelt dat de Nederlandse ambassade echt geen letter of recommendation meer afgaf. En natuurlijk moesten we die volgens hem wel hebben. Ik liet hem de Turkse visa zien maar dit deed hem niets. Dus stelde ik hem voor om onze ambassade even te bellen. Hij weigerde dit natuurlijk, waarom zou je behulpzaam zijn? Dus ik stelde voor dat ik de ambassade met mijn mobiel zou bellen en dat hij dan de gsm over zou nemen. Niet dus!! Wat nu. Hij begon te wroeten in oude aanvragen en vond een Nederlandse aanvraag waar een brief van de ambassade aan was geniet. Deze brief was geen letter of recommendation maar een verklaring dat we echt de Nederlandse nationaliteit hebben. Ik dacht dat ons paspoort dat al aangaf? Maar goed weer een taxi geregeld en terug naar de Nederlandse ambassade. Weer direct door mogen lopen en het meisje achter de balie vond het vreemd dat we weer terug waren. De brief die we nodig hadden was het enige document wat de ambassade uitgeeft. Voor 54 miljoen Turkse lira waren we de man. Per persoon wel te verstaan. We konden er zo waar op wachten en na een halfuurtje was het document gereed.

Om de kosten te drukken had ze een document gemaakt waar alle twee onze namen op stonden. Dit had ze ongevraagd gedaan om de kosten te drukken want nu betaalde we maar een keer die 54 ytl. Ik zag de bui al weer hangen. De Pakistani zal dit wel weigeren dachten we. Maar goed we proberen het. Weer het zelfde ritueel, taxi aanhouden en naar de ambassade. Bij de ingang stond weer de bewaker die vriendelijk lachend ons aansprak en vertelde dat de ambassade gesloten was. Tot 12:00 uur kon je de visa’s aanvragen en dus hadden we pech. Toch nog even de Iraanse ambassade geprobeerd, volgens het bord voor de deur was hij tot 1 uur open en het was pas kwart voor een maar helaas na half een gaat de deur op slot. Voor de mensen die de gps coördinaten van de Iraanse ambassade willen hebben moet ik me verontschuldigen. Ik ben vergeten om hier een gps marker te zetten maar de ambassade is heel gemakkelijk te vinden en ligt 5 minuten lopen van de Pakistaanse ambassade. Als je bij de poort van de Pakistaanse ambassade staat met je linker schouder richting deze poort, loop je heuvel af een paar honderd meter recht vooruit tot je rechts een groot en erg luxe shopping center ziet. De eerste straat na het shopping center ga je rechts af en na 75 meter ligt de Iraanse ambassade aan je rechter kant. De eerste poort die je tegen komt moet je hebben. Even aanbellen aan de gammele deurbel en de deur gaat open.

Hier heb je alleen 2 pasfoto’s per persoon nodig, waarbij de vrouw met een hoofddoek op de foto moet staan, een kopie van je pas (origineel heb je niet nodig, pas als je na tien dagen je visa ophaalt moet je natuurlijk je pas mee nemen) en dat was het.Dan maar weer een taxi aangehouden en naar de plaats waar de quad geparkeerd stond gereden, hij stond er nog, dus dat was positief. Kinderen hadden er op gezeten en een sticker op de tank er half af gepeuterd, maar dat boeit me niet zo, alle functionele items zaten er nog op. Nu weer 2 uur terug rijden naar de camping. Gelukkig was het weer goed en kwamen we droog en gebroken aan bij de camper. De andere Nederlanders waren er nog en gezellig hebben we zitten praten terwijl Sonja sfeervolle muziek maakte met haar accordeon. Heel ons verhaal van de dag verteld en op dat moment konden we er eigenlijk best wel om lachen. Je weet wel kastje, muur, kastje, muur enz enz.

‘s Avonds nog even de lnb (kop in de schotel antenne voor tv) 15 graden tegen de klok in gedraaid om in deze uithoek nog gebruik van de schotel te kunnen maken. En inderdaad in plaats van geen beeld hadden we nu een beetje onstabiel maar toch beeld op de astra satelliet. Hotbird werkt hier nog 100% maar door de oude lnb werkt de Astra alleen als het onbewolkt is. Daarna alvast afscheid genomen omdat wij morgen weer on the road zijn dat zij ontwaken. De andere Nederlanders vertrekken morgen namelijk naar Istanbul en zijn al lang weg voor wij terug komen.

Nu kon ik weer tv kijken maar had daar geen tijd voor, ik wilde namelijk onze paspoorten nog kopiëren en de brief van de Nederlandse Ambassade even inscannen, veranderen en weer uitprinten. Ik wilde namelijk voor Susan en voor mij een aparte brief maken en niet een brief met twee namen. Dit was een fluitje van een cent. De scanner die ik bij me had op de laptop aangesloten en het document wat normaal uit 1 pagina bestaat en door onze twee namen nu zo groot was dat de handtekening en een stempel van de ambassade op pagina twee stond.

Dus alle twee de pagina’s in gescand, geopend in Photoshop en zo geknipt en geplakt dat het nu een pagina geworden was en Ieder van ons dus een eigen document had. Na het uitprinten kwam er een bijna niet van echt te onderscheiden kleuren kopietje uit. Nu maar hopen dat we morgen niet door de mand vallen en weer terug moeten naar onze eigen ambassade. Rond twaalf uur mijn bedje opgezocht waar Susan al een uurtje in lag te ronken.
 


Woensdag 6 juni 2007: Tot 8 uur bewolkt, tot 12:00 zon, en daarna behoorlijke regen.

Weer vroeg op, om rond kwart voor zeven te vertrekken met de quad richting Ankara.

Toen we om half negen de ringweg rond Ankara opreden stond alles vast. Iedereen probeerde luid toeterend zich en weg te banen door de verkeersbrei. 7 rijstroken die allemaal bijna stilstaand verkeer bevatten. Gelukkig is de Quad ideaal en benut je elk gaatje om je door het verkeer te worstelen. We hadden nu de juiste gps coördinaten van alle ambassades dus stuurde de Garmin gps ons perfect naar de juiste plek. We waren zelfs 15 minuten te vroeg aanwezig met alle benodigde papieren.. We mochten de quad voor de deur parkeren en de bewaker zou hem goed in de gaten houden. Het hek ging weer open en om 5 voor negen liepen we het visa hokje in en namen plaats op een van de stoelen. We besloten om maar niet te vroeg ons te melden bij het loket en bleven wachten tot de man ons riep.

Tien over negen was het zo ver. We moesten alle papieren inleveren en hij begon alles te inspecteren. Toen hij de brief van de ambassade zag duurde het erg lang voor hij deze aan de kant legde. Je snapt wel dat mijn hartslag 200 was, maar gelukkig hij kreeg een glimlach op zijn gezicht en riep excellent No we can do business. Ik kreeg een papiertje mee waar alle bankgegevens op stonden en met dit papiertje moest ik naar een bank gaan om 40 ytl (40 miljoen Turkse lira) per persoon te storten op hun rekening. Voor de wereldreizigers op dit briefje staat een naam van een bank en bij deze bank moet je het geld storten. Als je de poort van de ambassade uitloopt ga je rechts omhoog en pak je de eerste straat links. Deze loop je in tot je op een soort pleintje komt waar links een bank zit. Dit is niet de juiste bank maar als je rechtdoor loopt en een beetje rechts aanhoud zie je na 100 meter aan de rechter kant de juiste bank. Gewoon binnen lopen en een nummertje trekken de rest spreekt voor zich. Er is altijd iemand die Engels spreekt in de bank. Je moet niet een overschrijving maken voor twee personen maar voor elke persoon die een visum wil aanvragen afzonderlijk 40 ytl storten.Je moet van het bewijs van betaling 2 kopieën hebben, normaal krijg je er maar eentje, dus even vragen en zonder problemen krijg je 2 exemplaren mee. Met deze bewijzen gingen we terug naar de ambassade en daarna werd de molen in gang gezet.

We hadden gedacht dat we de visa aanvraag in moesten dienen en dat we dan na bv 10 dagen terug moesten naar Ankara om de visa op te halen maar dit werkte hier dus anders. We konden om 4 uur terug komen en dan zou het visa, mits goedgekeurd klaar liggen. Nu hadden we een probleem we moesten ook nog het visum voor Iran aanvragen en daarvoor hadden we het paspoort nodig en dat lag dus nu in de ambassade van Pakistan. Dat was balen, moesten we morgen weer op en neer rijden om het Iraanse visum aan te vragen. We besloten om dan maar een hotel te pakken hier in Ankara, zeker omdat de wolken er dreigend uitzagen en we zeker nat zouden worden tijdens de weg terug naar de camper. We lachten er maar mee, wat moesten we anders.?

We moesten nu een uurtje of 5 ons zien te vermaken in Ankara tot we de visa op kunnen halen en vroegen aan de bewaker of de quad mocht blijven staan zo voor de ambassade en dat was geen probleem. We stonden nog even gezellig na te praten met de bewaker en hij gaf ons een rol koekjes, dat was echt lief van hem. Ik wilde hem een fooitje geven omdat de quad daar mocht blijven staan maar dat weigerde hij aan te nemen. Op dat moment kwam er nog een man die een service monteur was van de ambassade uit de poort lopen en hij mengde zich in het gesprek, Susan vroeg wat mooi was in Pakistan en hij vertelde trots over zijn land. De man sprak Engels maar ook Duits omdat hij vroeger in Duitsland had gewoond en gewerkt. Hij vond het super om weer eens Duits te praten. De bewaker zat heel de dag in een hokje zo groot als een telefooncel en dit had hij aan de binnenkant helemaal versierd met bloemen. Toen Susan vroeg of ze een foto mocht maken liet hij trots merken dat hij dat erg leuk vond en hij poseerde trots in zijn hokkie.







Het was ondertussen 11:00 geworden en we besloten om toch maar even naar de Iraanse ambassade te lopen om te vragen wat we allemaal nodig hadden, en om de visa aanvraag formulieren op te halen die we dan thuis op ons gemak konden invullen.Ik had geen origineel paspoort maar wel een mooie kleuren kopie en de man achter het loket die echt super vriendelijk was vertelde dat een kopie goed was en dat we de paspoorten pas nodig hadden bij het ophalen van de visa. Wauw dat was geluk hebben. Hij gaf ons een briefje van hun bankgegevens en met goede moet liepen we na dat we de weg hadden gevraagd richting de bank.


De bank die je hier voor moet hebben is een andere als voor het Pakistaanse visa. Als je bij de Iraanse ambassade de poort uit komt ga je links af ( waar je in eerste instantie vandaan kwam) na 75 meter kom je bij een grote doorgaande weg waar het shopping center ( wat nu links van je ligt) aan ligt. Hier ga je rechts af en al snel zie rechts een grote bank. Helaas is dit weer niet de juiste. Maar 50 meter verder aan de rechter kant zit iets achteraf de bank, hier volg je de zelfde procedure als de eerste keer alleen betaal je nu 60 euro pp.


We moesten een nummertje trekken en kregen nr 344. Elke keer als er een nr op het display verscheen was het 123, 124, 125 enz maar niks in de 300. Er stond een Turks meisje met nr 343 te wachten en al meerdere keren had zij aan de dame achter de balie gevraagd waar nr 343 bleef. We verstonden natuurlijk niks van het antwoord maar begrepen wel dat het meisje het genoeg vond. We stonden al meer dan een half uur te wachten en baalden als een stekker. Zouden we het nog halen om voor half een terug bij de ambassade te zijn of zouden we dan toch morgen terug moeten komen? Het was kwart voor twaalf en geen actie vanachter de balie. Het meisje schoot uit haar slof en kwakte haar nummertje op de balie en liep boos naar buiten. Ik vond het ook lang genoeg geduurd hebben en liep naar iemand die er uit zag als de manager. En wat denk je? twee klassen lagere school vermoedelijk want ook hij sprak geen Engels. Maar het vrouwtje achter de balie wel en ze vertelde dat ik bijna aan de beurt was. Na nog eens 5 minuten was het zo ver en kon ik mijn 120 euro storten.


Ruim op tijd liepen we de ambassade weer in en na 5 minuten was alles geregeld. Ik vroeg wanneer het visum klaar zou zijn en kreeg te horen dat ik na tien dagen moest bellen. De man vertelde me zonder dat ik er om hoefde te vragen dat we de visa ook in een plaatsje vlak bij de Iraanse grens op konden halen zodat we in alle rust Turkije konden gaan bekijken en niet helemaal terug hoefde te rijden naar Ankara. Dat is nog eens service.


We liepen naar buiten en een last viel van onze schouders, als we om 4 uur het visa krijgen voor Pakistan hoeven we dus niet terug te komen in Ankara en kunnen we morgen 300 km terug naar Instanboel rijden om de generator te laten repareren. Ik heb al telefonisch contact gehad met de firma die hem gaat herstellen en heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen.


En als we dan toch in Instanboel zijn proberen we of we de camper een paar dagen bij die firma kunnen neerzetten om toch Instanboel te kunnen gaan bekijken.
Omdat alles goed leek te komen en we de laatste dagen slecht hadden gegeten besloten we om een restaurant op te zoeken we vonden er eentje vlak bij de ambassade. Het restaurant zag er gezellig uit en toen we binnenkwamen bleek het specialiteiten restaurant te zijn. Bijna iedereen nam het zelfde menu waar geen prijs bij stond dus wij ook maar. Het was een super grote bak met kleurige salade, een schaaltje met augurken en een soort zure pepers, een groot bord met zoet brood waar op lamsvlees lag overgoten met een soort tomatensaus en een witte crème, en als laatste een Turks toetje. Aan alle kanten vlogen de obers om ons heen om onze tafel te dekken en na een paar minuten kwam de soep en de salade al op tafel. De ober had verschillende dressings bij en goot die over de salade. Het was heerlijk. Susan probeerde ook een hapje van de zure pepers en brandde bijna uit, ze waren erg pittig en Susan is toch wel wat gewend.













Na de salade kwam het hoofdgerecht en de eerste ober wam meteen weer met saus om die over het vlees te gooien. Hierna kwam de tweede ober met een pan waar in een soort warme schuim saus zat. We keken elkaar aan en vroegen ons af wat dit zou gaan kosten????


Het smaakte echt super lekker en ondanks dat Susan nou niet echt een vleeseter is vond zij het ook erg lekker. We zaten buiten in het zonnetje en langzaam betrok de lucht. Het werd pikdonker en het begon hard te waaien. Zo hard dat de parasols waar wij ook onder zaten gevaarlijk begonnen te bewegen en wij maar snel besloten om binnen te gaan zitten.


We zaten net binnen toen er een berg water uit de lucht kwam vallen, het kwam met bakken uit de hemel. Even zo plotseling als het begon hield het ook weer op. Ik wilde nog snel even naar de wc gaan en wat ik daar aantrof was super. Een wc die automatisch elke keer als je een hendel overhaalde een nieuwe plastic seal over de wc-bril heen trok. Dat had ik in Nederland nog nooit gezien. Na terugkomst bij Susan vertelde ik dit aan haar en zij wilde natuurlijk ook even gaan kijken. Compleet met fototoestel in de aanslag liep ze richting de wc om dit stukje techniek te bewonderen. Na dit spektakel liepen we naar het luxe shopping center waar al je spullen net zoals op het vliegveld door een scanner gaan.









Toen we binnen kwamen snapte we waarom. Honderden winkels vol met de duurste juwelen en kleding van alle topmerken waren daar te koop. Tot 3 uur hebben we ons daar vergaapt aan al dat bling bling en zijn toen richting de ambassade gegaan. Iedereen stond zich te vergapen aan de quad en dat terwijl we er hier ook hebben zien rijden dus uniek zijn ze niet.


De poort ging open en nu werd het spannend, krijgen we het visa of niet? De eens zo een chagrijnige man was ineens super vriendelijk en deed lachend zijn werk. Er zaten nog een man en twee meisjes te wachten, en om de tijd te doden begonnen we een gezellig gesprekje. De man woonde in Turkije en had een visum bureau. Hij was daar om Visa voor 3 klanten te regelen evenals het Turkse meisje, het tweede meisje kwam uit Azië maar deze mengde zich niet in het gesprek en we weten dus niet waarom zij naar Pakistan wil.


De man kwam oorspronkelijk uit Irak en we raakte natuurlijk verzeilt in een gesprek over de Amerikanen in Irak. We waren het er over eens dat de regelaar van de wereld zich maar terug moet trekken. We werden als eerste geholpen deze keer en kregen een mooi visum voor 2 maanden. Gelukkig dat is ook geregeld en ondanks de problemen hebben we er veel van geleerd en als we dat in ons achterhoofd houden heeft de bijna 500 km die we gereden hebben zeker zijn nut gehad.


Lekker ontspannen en na afscheid genomen te hebben van de bewaker reden we in de stromende regen terug naar de camping. Gelukkig hadden we regenbroeken en een waterdichte jas bij dus laat het water maar komen. Een probleem hadden we nog wel en dat was de brandstof. De tank was bijna leeg en we stonden klem in de file want het was natuurlijk spits nu. Nergens een pomp te vinden en stapvoets sukkelden we door Ankara. De wijzer van de benzinemeter ging steeds verder naar nul, zou het goed komen? We stonden in de file lang een stadsbus en iedereen gaapt ons aan dus ook de buschauffeur ik maakte een gebaar naar de tankdop en de chauffeur gaf aan dat rechtdoor na 3 km een pomp zat, dus nu maar hopen dat we dat halen. We kunnen 175 km rijden met een tank maar de eerste pomp zit 40 km voor de camping. Dus elke keer als we naar Ankara rijden kunnen we 40km voor de camping bij terugkomst tanken en als we dus weer naar Ankara rijden zit er in de tank nog brandstof voor 175-40=135km, de rit naar Ankara is 115 km dus heb je weinig reserve.


Gelukkig vonden we de pomp en met een volle tank verlieten we het tankstation weer om naar huis te rijden. Nu waren we de afslag die we moesten hebben al voorbij door het tank avontuur en snapte de navigatie er niks meer van, 50 km moesten we omrijden alvorens we op de goede weg zaten. Op de weg terug toeteren en groeten bijna alle chauffeurs ons en op een gegeven moment ging er een truck langs ons rijden en vroeg of we een stuk watermeloen wilden hebben, via gebaren spraken we af dat we bij de eerste benzinepomp zouden stoppen en wachten omdat we veel sneller waren dan deze truck nu het bergop ging. 20km verder stopte we bij een tankstation en meteen stonden er weer een paar chauffeurs om de quad heen en ondanks dat we elkaar niet konden verstaan hebben we elkaar toch veel duidelijk kunnen maken. Meteen werd er thee geregeld en na de eerste slok stopte ook de chauffeur met bijrijder die de watermeloen wilde aansnijden. Wat een gastvrije en lieve mensen wonen hier. Daar kan Nederland nog iets van leren. Na een half uur namen we afscheid, Susan kreeg een hand en zoals hier gebruikelijk is, ik een omhelzing en twee kussen. Dat was even wennen, maar eigenlijk niet abnormaal.









We reden verder en meteen weer een truckchauffeur die toeterde en zwaaide naar ons, hij had een lege truck dus was sneller als ons en na een paar minuten verdween hij uit het zicht. Na 5 minuten stond hij op een parkeerplaats en zwaaide naar ons en maakte een gebaar van “stop even dan gaan we samen thee drinken hier in het chauffeurscafé” dit keer gebaarde wij dat we door wilde rijden omdat we voor het donker thuis wilden zijn. Ik kan moeilijk uitleggen hoe deze gebaren er uit zagen maar hij begreep het en al zwaaiend verdwenen wij uit zijn zicht.


Bij aankomst op de camping bleek al onze was die hing te drogen aan de waslijn te zijn verdwenen . De camping eigenaar had gezien dat wij weg waren en dat het begon te regenen en had netjes alles bij hem binnen neer gelegd. Na een bedankje van onze kant hebben we de Quad ingeladen en ben ik nu al 3 uur bezig met het verslag van de laatste 2 dagen. Moe en voldaan stap ik om 1 uur mijn bedje in.


Donderdag 7 juni 2007: nat en bewolkt. 21 graden

Rond 10 uur waren we klaar voor vertrek naar Istanbul waar de techneuten van Mastervolt voor herstel van de generator gaan zorgen. We hadden een klein probleempje en dat waren de Turkse Lira. We hadden nog maar 295 Ytl of wel 295 miljoen Liraen dat was niet genoeg om de auto vol te tanken. Door de zware regenval gisteren in Ankara waren we vergeten om geld te wisselen want we wilden zo snel mogelijk naar de camping terug. Eenmaal op de snelweg naar Istanbul besloten we toch maar een liter of 100 te tanken en daarmee was het geld zo goed als op. De diesel kost hier 2,4 miljoen Lira per liter ofwel 1,36 euro en dat is niet echt goedkoop. Sterker nog ik denk dat de brandstof het duurste is van heel de wereld, en dat in een land waar de mensen maar een fractie verdienen van wat er bij ons wordt verdiend. Onderweg hebben Dhr. Erkman van Mastervolt in Turkije gebeld voor de route beschrijving. Zodra we de zee zagen moesten we terug bellen en dat deden we dus. We kregen te horen dat we de afslag Vliegveld moesten volgen en dan als maar doorrijden tot het einde van de weg.


Daar zouden we weer terugbellen. Het was 300 km rijden dus daar ging wel even een uurtje of 4 overheen voor we opnieuw contact kregen. Onderweg viel er nog wat water uit de lucht waar een douchekop nog een puntje aan kon zuigen. Het zicht was bijna nul en de grote vrachtwagens bleven gewoon 80km per uur doorrijden, dit moet toch een keer fout gaan zou je zeggen. De regen stopte net zo plotseling als hij begonnen was en ineens zagen we aan de andere kant van de weg een berg auto’s op en in elkaar staan.






Van een vrachtwagen die vooraan in de ketting botsing stond was weinig meer heel, en ik denk dat de chauffeur het niet heeft overleeft. Tientallen auto’s zaten in de kreukels en ondanks dat de weg 3 banen had stond al het verkeer vast. Km’s file was het resultaat maar gelukkig niet aan onze kant van de weg.
Na een km stond er tussen de rij auto’s de ziekenwagen en de politie die niet bij het ongeluk konden komen. Het probleem is dat er geen vluchtstrook was dus die ook niet als toegangsweg kon worden gebruikt voor de ambulance. Lekker voor de chauffeur die daar lag te creperen.


We leiden EHBO instructeurs op dus baalden Als een stekker, we hadden de kennis en de materialen (Professionele verband rugzak en zelfs zuurstof) om de gewonden te helpen in tegenstelling tot al de kijkers die met hun handen in hun zakken gewoon stonden te wachten tot de ambulance kwam. En die kwam dus voorlopig niet want die stond een paar km verder vast in de file. Er was geen vluchtstrook aan onze kant en als we op de weg hadden gestopt waren, was ons het zelfde lot overkomen als deze chauffeurs. Het geeft je een super klote gevoel maar er was geen andere keuze. Zou er een vluchtstrook zijn geweest op de plaats van het ongeluk wil je daar echt niet gaan staan want iedereen wil net zoals in Nederland alles goed kunnen bekijken dus gaat vol in de ankers om stapvoets over de snelweg verder te rijden tot er niets meer te zien is.


We hebben het grootse deel flink door gereden maar besloten nu toch maar even van het gas te gaan en met 70 verder te rijden. Het gevaar zit hem ook in het feit dat aan onze kant alle mensen flink in de remmen gaan want iedereen wil zo lang mogelijk kunnen “genieten” van het leed aan de andere kant van de weg en zodoende is de kans groot dat er aan deze kant ook nog een flink ongeluk gebeurd. Maar we hadden geluk verder geen problemen en de afslag afgereden richting het vliegveld. Na het betalen van de 6 euro tol voor 300 km snelweg bleven we de weg volgen tot het einde en stopte we langs de weg op een bouwplaats. Snel Mastervolt weer gebeld en we kregen te horen dat er iemand naar ons zou komen en we gewoon konden blijven staan. Na een half uurtje stopte er een auto waar twee netjes geklede jongens uitstapten. Ze hadden alle twee een mooie blouse aan met het logo van Mastervolt en ze spraken goed Engels. Eerst werd er gekeken waar de problemen konden zitten en samen kwamen we tot de conclusie dat de radiator onder de truck op de verkeerde plaats zat en op een andere plaats moest worden gemonteerd en wel tegen de zijkant van de truck zodat hij altijd koele lucht aan kan zuigen. Nu hangt hij onder de truck en zuigt hij de warme lucht die er uit komt weer op zodat de koeling steeds minder word en de Alternator ofwel het gedeelte wat de stroom levert niet goed wordt gekoeld en de generator stopt. Eerst was er wat verwarring omdat er normaal bij de grotere generatoren 2 aparte radiatoren nodig zijn die zowel de motor als de dynamo met water koelen. Onze Whisper 3,5 heeft een kastje waar twee radiatoren in zitten dus een combi unit. De motor wordt gekoeld door olie en de dynamo door water en dus is er ook maar een expansie vaatje voor het koelwater en daar snapte ze in het begin niets van. Maar na het lezen van de gebruiksaanwijzing kwam alles goed. We besloten om naar een bedrijf te rijden waar normaal de generatoren worden ingebouwd, Ze lieten me foto’s zien van een auto van de Turkse tv waar een Mastervolt generator door hun was ingebouwd en dat zag er netjes uit.


Bij aankomst werd er meteen met 2 man sterk begonnen aan het uitbouwen van de radiatorunit en na overleg werd er besloten om een gat aan de zijkant van de truck te maken waar achter de radiator zou worden gemonteerd. De decoupeerzaag werd gehaald en na 5 minuten zat er een gat in. Ik had alleen het vermoeden dat dit nooit goed ging komen omdat het gat veel te hoog zat en daar nooit de radiator achter zou passen. Inderdaad op alle mogelijke manieren geprobeerd om de radiator achter het gat te krijgen maar dit lukte niet. Dus werd de radiator mee naar binnen genomen en opengemaakt wat ze wilden doen was de unit op zijn kop monteren maar dan zou de olietemperatuur sensor aan de verkeerde kant van de radiator zitten en volgens mij kon dat niet werken. Na overleg was er maar een probleem en dat was om het gat maat groter te maken en straks met een groter rooster af te werken. Ik heb daar geen problemen mee want ik weet dat er toch geen andere oplossing mogelijk is en je daar straks toch niets meer van ziet. Toen kwam probleem twee langs de radiator zat een kast waar de laadklepbediening in zit en aan die kant kwamen ook de slangen uit de radiator, deze konden echt niet dwars door dat kastje heen. Wat nu?? Gewoon haakse koppelingen gebruiken en daarna was dit probleem ook weer uit de wereld. Ik weet dat er morgen nog een verrassing komt want boven de radiator zitten dwars balken en daardoor moet er eerst een aluminium of staalplaats worden gemonteerd op de radiator die een stuk breder is om grond te vinden voor de montage omdat anders de radiator maar aan een kant vast kan worden gezet en we dan straks bij de eerste de beste slecht hobbelweg de radiator op kunnen gaan rapen.


Deze plaat heeft een dikte van een paar mm en dus moet komt de radiator een stukje lager te hangen en zit het gat dus weer te hoog....Nog een onoplosbaar probleem is het feit dat normaal de radiator in rubbers hangt om de herrie en trillingen van de fan te isoleren van het chassis . Dit gaat echt niet meer omdat de radiator dan nog een keer 5 cm naar beneden moet. Ik denk dat we hier maar mee moeten leven. We hebben wel gekozen voor de Whisper van Mastervolt omdat hij stil is of moet ik nu zeggen was? We zullen het straks zien. Ze doen hun uiterste best en wij zijn redelijk gemakkelijk in dat soort dingen. Misschien wel te gemakkelijk? Het belangrijkste vinden we dat hij probleemloos werkt en de rest is bijzaak. Mastervolt Nederland neemt de kosten van de ombouw op zich en wij betalen de onderdelen en dat is wel een goede deal. Mastervolt Nederland doet hun uiterste best om hun klanten tevreden te stellen. En zij hebben ook geen invloed op de werklui in het buitenland die iets minder nadenken als die in ons eigen kikkerlandje en meer van het slag hard werken zijn dan eerst nadenken en dan doen.


Susan heeft nog even van de pc gebruik kunnen maken zodat ze lekker heeft zitten internetten om de tijd te doden. ‘s Avond om 9 uur stopten de monteurs met werken en werden we naar een groot parkeerterrein geloodst midden in het centrum alwaar we lekker hebben gegeten en geprobeerd hebben te pinnen, bij alle banken kregen we niets op geen enkele pas en pas na anderhalf uur vonden we een bank waar nog wel geld aanwezig was zodat we gelukkig weer geld hebben voor de komende weken. Het centrum is erg gezellig en druk duizenden winkels met waar echt alles te koop is. We zaten buiten op een terras te eten en twee kleine bedelaartjes hebben echt tien minuten voor onze neus gestaan en weigerde op te rotten. Wie zou de langste adem hebben? Wij dus. Ze waren netjes gekleed en ik vraag me dan ook af of ze wel geld nodig hebben. Kwaad worden helpt toch niet dus gewoon negeren en door eten. Maar een gerelaxt gevoel geeft dat niet, twee kinderen van een jaar of tien 50cm van ons tafeltje. En de bewaker stond een beetje dom uit zijn ogen te kijken terwijl hij goed zag dat wij baalden als een stekker! Na een rondje centrum hebben nog een dvdtje gekeken en zijn we gaan slapen en rond half 5! werden we door de plaatselijke moskee gewekt die opriep tot gebed met meer als 100 dB. Maar daar hebben we geen problemen mee want dat hoort bij de charmes en cultuur van Turkije.



Vrijdag 8 juni 2007: half bewolkt en lekker warm.

Na gewekt te zijn door de moskee zijn we toch nog even blijven liggen en om half 8 zijn we uit ons heerlijke bedje gestapt. Dit moest ook wel want de Johnies rijden hier net als bij ons met hun auto’s te paraderen. De muziek op vol gas en de bassen echt honderden meter hoorbaar. Wie zouden ze willen imponeren? Er zijn nog geen of weinig potentiële versierbare dames op straat. Of zouden ze doof zijn geworden van al die herrie.


Om kwart voor negen stond de monteur weer netjes bij de parkeerplaats zoals afgesproken. We reden achter hem aan door de spits van Istanbul naar de werkplaats. Na aankomst werd er meteen weer begonnen om de radiatoren te monteren en rond 14:00 uur de eerste testrun, zou het werken? Het leek goed te gaan en tijdens het wachten kwam de buurman nog even thee brengen en twee petjes van zijn zaak. Ik heb echt een heel ander kijk gekregen op de Turken, wat zijn deze mensen gastvrij en behulpzaam. Ik had een paar bouwdozen bij me van race motoren die helemaal met een schroevendraaier in elkaar gezet moeten worden. We hebben die gekocht om weg te geven aan kinderen in Azië. Omdat we de kast ruimte hard nodig hebben en de monteur een zoontje had van een jaar of 8 besloten we hem gisteren een bouwpakketje te geven, vandaag kwam het zoontje trots laten zien dat hij de motor zelf in elkaar had gezet. De vader had als dank 2 krabben meegebracht en gaf die aan ons.






Hij had ze zelf gevangen en in zijn vriezer gedaan en die gaan we binnenkort wel oppeuzelen. De Vader sprak weinig of geen Engels en ik heb menig tekening gemaakt om hem duidelijk te maken dat ik de montage op een bepaalde manier wilde hebben. De radiator moet namelijk wel blijven hangen als we over slechte hobbel wegen rijden en niet aan de slangen achter de auto aan slepen. Ik wilde een aluminium hoekprofiel hebben waar de radiator aan de onderkant op steunde en dat profiel moest gelijmd en geschroefd worden tegen de zijkant van de auto. Het is bijna gelukt om het te krijgen zoals ik het wilde alleen heeft hij niet alleen het profiel tegen de wand van de truck gelijmd maar ook lijm aan de onderkant van de radiator gesmeerd en dat was eigenlijk niet de bedoeling. Super stevig alleen moet hij nu niet vervangen hoeven te worden want dan wordt het breken en hakken. Het enige woordje wat hij constant gebruikte was this program???? Hij vroeg namelijk elke keer of iets geen probleem was. Bij alles wat hij deed Vroeg hij steevast “No program”??? en ik natuurlijk it is ok no problem. Ik denk hij zal wel een keer zijn program veranderen in Problem maar helaas. Maar zo zie je maar weer dat zonder dat we elkaar verstaan we toch via tekeningen en handen en voeten werk met elkaar kunnen praten.
 








Omdat ik toch moest wachten pakte ik de vetspuit en rolde de luchtslang uit om hem aan te sluiten op de truck. Na het vullen met vet ben ik onder de wagen gekropen om hem door te smeren. Ik heb alle smeerpunten zoals de vering, deurscharnieren, cardan en kruiskoppelingen voorzien van een flinke dot vet zodat we er nu weer een paar maanden tegen kunnen. Het doorsmeren hoeft niet zo vaak maar beter iets te veel vet dan te weinig. Ook nog even een nieuw zendbakkie ingebouwd die ik in Nederland ter vervanging van de defecte had gekocht en een lader gemaakt voor ons apparaat om iemand een behoorlijke opdonder te verkopen als ze iets negatiefs in hun zin hebben. Dit apparaatje wat er uitziet als een grote schijnwerper komt uit de USA en er zat dus een lader bij die normaal op 110volt werkt en heel even op 230 volt. Volgens de verkoper hier in Turkije werkte hij gewoon op 230 volt en had je alleen een adapter nodig om de platte pennen om te zetten in een stekker die hier in een stopcontact past.
Er zat geen boekje bij en zelfs geen sticker op de adapter of een gebruiksaanwijzing.


Ik had al meteen door dat hij er geen klap van af wist maar ook dat ik wel een lader in elkaar kon knutselen. Zo zie je maar weer dat het zijn van een techneut eigenlijk wel handig is op zo een reis. Het was ook leuk dat Susan even liet merken aan de mannen van Mastervolt dat ze een Ing elektrotechniek is. Ze bemoeide zich met een technisch gesprek en de mannen stonden met hun oren te klapperen. Ja, een vrouw met een hoge opleiding, zeker in de elektrotechniek zie je hier niet.

Tijdens al deze gezelligheid stond de generator rustig zijn werkt te doen maar helaas na 45 minuten (was 20) stopte de generator weer met de zelfde fout melding. De waterkoeling van de generator werkte niet voldoende. Shit wat nu, zou al de moeite voor niets geweest zijn? Weer werd het water afgelaten en alles doorgespoeld, dit waren ze namelijk de eerste keer vergeten. De waterpomp uit elkaar gehaald maar die zag er goed uit. Die pomp had ik in Griekenland ook al van binnen bekeken en toen zag er ook niks aan. Alles weer in elkaar gezet en weer getest. Ik had weinig vertrouwen in het geheel omdat er niets was veranderd. Later vertelde de jonge van Mastervolt me dat er de eerste keer twee slangen verwisseld waren maar of dit ook echt zo was of dat hij me gerust wilde stellen is voor mij een raadsel. De eerste keer had ik met een infrarood thermometer de ingaande en uitgaande waterslang temperatuur gemeten en de gekoelde kant gaf 49 graden aan na 30 minuten toen hij na 45 minuten stopte heb ik niet meer gemeten dom dom dom. Nu heeft hij weer met een kleine pauze van 5 minuten weer 45 minuten gedraaid en was de temperatuur 40 graden dus een stuk beter. Ik heb alleen hem niet vol kunnen belasten omdat de airco’s de camper al op temperatuur hadden gebracht en dus had is de helft van de tijd een belasting van 20% en de rest van de tijd 60% dus kreeg de generator elke keer een paar minuten om af te koelen. We hebben toch maar besloten om het er op te wagen. We gaan gewoon Turkije bekijken en testen de generator elke dag een uurtje of wat en mocht hij problemen geven dan bellen we Mastervolt in Turkije om te kijken of de generator en Radiator omgeruild kan worden en in Marmares door een service center vervangen kan worden. Het moet echt perfect werken als we Iran in rijden want daar zullen we hem ongetwijfeld nodig gaan hebben met de extreem hoge temperaturen.

We namen afscheid en reden om 18:00 weer richting snelweg naar Izmit, we wilde zo snel mogelijk stoppen om lekker bij te slapen maar dat was ons niet gegund. Na een half uurtje snelweg begon er iets behoorlijk te rammelen onder de cabine shit en hier zijn 3 rijstroken maar geen vluchtstrook. Gelukkig was er 500 meter verder net na de tunnel waar we in reden een soort vluchthaven gemaakt van 100 meter lang alleen stonden die vol met kapotte trucks. Wat nu....... we hadden mazzel er reed er net eentje weg zodat we een mooi plaatsje hadden om de schade te gaan bekijken. Ik ging een kijkje nemen onder de cabine en zat op een paar plaatsen touw onder aan de motor hangen. Waar zou dat vandaan komen. Een blik onder de motor en ja hoor daar was de boosdoener er ontbraken twee schroeven in een steun waar de koelfan mee steunt tegen de motor. Dus laadklep open, gereedschap uitgeladen en twee passende schroeven gezocht.


Gelukkig heb ik 500 kg aan reserve spullen bij dus dat was zo gepiept. Maar waar kwam nu dat touw vandaan? Ik kek richting de fan en zag dat een van de twee V-snaren totaal uit elkaar gevallen was en daar kwam dus dat touw vandaan.Ik heb 2 sets V-snaren bij me en op aanraden van de Daf heb ik op het laatste moment ook nog een dubbele meegenomen. Dit is een brede snaar die de 2 losse snaren vervangt. Nu moest hij nog vervangen worden en dat was niet zo eenvoudig. Dus vele schroeven later en met veel kracht geprobeerd om de oude snaren te verwijderen en ineens was daar de redder in nood.









Een Turkse chauffeur die een wagen verder stond te kloten met zijn truck kwam me helpen. We verstonden elkaar niet maar we kregen het zonder veel problemen voor elkaar om alles aan elkaar duidelijk te maken. Hij hielp om de oude snaren te verwijderen door met een koevoet tegen de dynamo aan te duwen zodat ik de snaren er af kon halen. Daarna de nieuwe snaar tussen de fan en de behuizing door gewurmd wat me alleen niet of met zeer veel moeite en kracht zou zijn gelukt. Na iets meer als een uurtje was het karwei geklaard en namen we afscheid. Op dat moment zouden we broers kunnen zijn geweest. We hadden alle twee de zelfde huidskleur alleen was die van hem echt en die van mij gekleurd door het vet en smeer.


Dit was al de tweede keer dat mijn mond open viel van verbijstering, Ik heb echt nog nooit zo een hulpvaardig volk gezien, En uit mijn mond zal echt nooit meer iets negatiefs komen over hun. Vroeger toen ik nog mijn eigen zaak had werd ik soms bijna overspannen van de Turken omdat alles altijd te duur was en er niet mee te praten viel. “ikke niet verstaan” maar nu ik zelf hier ben en hun taal niet spreek, en nu ook weet hoe ze hier leven begrijp ik het volkomen. Als ik de eerste week langs de weg hier een Turkse automobilist









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-06-04 (3676 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.07 Seconden