Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
28 mei t/m 2 juni 2007





Maandag 28 mei 2007: zwaar bewolkt en een half uurtje regen vandaag tot de zon doorbrak en het even 28 graden werd.

Vanmorgen vroeg op om afscheid te nemen van al die sympathieke mensen die we hebben leren kennen hier op de camping en die rond 9 uur vertrokken naar hun volgende bestemming. We hadden ook mensen leren kennen die al meer dan 50 landen hadden bereisd, de man was Spaans en getrouwd met een Nederlandse, hij was net als ik een spraakwaterval, en vele uren hebben we gezellig zitten of staan babbelen. Zij deden het rustiger aan en vertrokken rond half 11 en daar wilde we niet op wachten dus snel een handje gegeven en de Quad gestart.

Gisteren hadden we de Quad al uitgeladen dus vandaag is het alleen opstappen en wegrijden. We gaan vandaag de kloosters van Meteora bekijken, tenminste een paar want er zijn er een stuk of tien en we hebben besloten om het mooiste mannen klooster (volgens het boek) en een nonnenklooster te gaan bezoeken. Toen we de camping af reden zagen we een groep bergbeklimmers aan het werk die de steile rotsen van Meteora aan het bedwingen waren. Netjes gezekerd aan een touw klommen ze naar de top om onderweg nog wat grotten te gaan bekijken die wij alleen maar van ver af konden zien.

Na een kwartiertje dook het eerste klooster op. Alle kloosters liggen op de top van een steile rots zodat ze een veilig toevluchtsoord waren voor de paters en nonnen. We wilden het mooiste en grootste klooster bezoeken en reden de anderen dus voorbij. Boven aangekomen was er net een invasie van toeristen losgebroken. En daarom zijn er natuurlijk overal kraampjes met souvenirs waar vooral weer de Japanners alles kopen wat ze dragen kunnen om er straks thuis mee te kunnen pronken. Wij hebben geen ruimte voor al dat moois en gaan direct richting de ingang. We moesten vele treden omhoog om bij de ingang te komen en daar stond een bord wat we niet goed begrepen. Dames hebben geen toegang met een lange broek????. Dus Susan was netjes ingepakt, vest aan zodat de schouders en armen bedekt zijn en een lange broek want ze heeft alleen een korte rok bij. Met de korte rok mocht je wel binnen???? We snappen er niets meer van en dachten dat de islam strenge kleding regels had maar de christenen zijn dus nog erger of zeker zo erg. Susan kreeg een doek die ze over haar broek moest dragen en mocht toen wel naar binnen.

In het klooster zijn 3 musea en een kerk waar bordjes stonden “no video en no foto” en dat was jammer want het zag er super mooi uit. Het eerste museum gaf kijk op de oorlogen van de Turken tegen de Grieken. De tweede liet alles zien over het maken van wijn door de paters en de derde lag vol met oude boeken en schriften. De kerk hing vol met goud en de muren waren bedekt met kleurige tekeningen. Susan heeft meteen ook twee kaarsjes aangestoken: ‘Meiden voor jullie!!!!

















Na een uurtje hadden wij het gezien en zijn we naar het nonnenklooster gereden, hier waren de zelfde kleding regels maar Susan mocht gewoon doorlopen met haar lange (nette) broek. Een nonnetje achter de kassa rekende de entree netjes af en daar stonden we tussen de nonnekes in het klooster. Dit klooster was veel minder pompeus en de kerk die in het klooster was had veel minder goud en was veel somberder. Zou dit komen omdat het vrouwen zijn en geen mannen die er moeten bidden ???? Geen idee maar de dames zagen er in ieder geval gelukkig uit.

Toen we naar de camping terug reden begon het te regenen en in de tien minuten die de rit duurde kun je behoorlijk nat worden. Gelukkig stopte de regen na een paar minuten net zo plotseling als hij begonnen was en het zonnetje brak door zodat we weer netjes droog op de camping aankwamen. Op onze rit waren we door een leuk stadje gekomen en besloten van de camping hier naar toe te lopen om een Griekse muziek cd te kopen die ik straks kan gebruiken als achtergrond muziekje voor de video die we in elk land maken. Ook hier de eerste pita met giros gegeten en die smaakte echt top, Het is jammer dat Susan geen varkensvlees lust. Ze heeft wel een stukje geprobeerd en vond hem te eten en niet vies maar zeker niet lekker.

We moesten 1,70 euro afrekenen voor een broodje waar zelfs friet in werd gestopt en een blikje cola. Achteraf vonden we dit vreemd want het broodje zou 1,70 euro kosten, volgens mij was het meisje wat de broodjes verkocht de cola vergeten af te rekenen en we waren al 500 meter verder toen we daar achter kwamen. In Kalambaka waar we nu dus waren is alles te koop, honderden winkeltjes met veel bontjassen vermoedelijk voor de toeristen uit het Oostblok die hier in zeer grote aantallen aanwezig zijn. Ook zie je overal stalletjes met ansichtkaarten die soms zo vergeeld zijn dat niemand ze zal kopen. Ook de prijzen zijn soms echt belachelijk hoog. Een man had een katapult in zijn handen die bestond uit een stukje hout en een elastiek en dat voor de prijs van 11,50 euro. Aan het stof te zien hingen ze er ook al een eeuw en zullen er nog wel een eeuw blijven hangen. Dan zijn ze antiek en koopt een verzamelaar ze wel.

Het was weer warm, overal waar de rugzak mijn lichaam raakte liep het zweet in straaltjes naar beneden en dan te bedenken dat het pas 28 graden is en het nog veel warmer wordt

Aan beide kanten stonden een groep Oostenrijkers die nog al verschillend waren, aan de ene kant stond een groep met tentjes, allemaal tussen de 20 en 30 die de bergen gingen beklimmen, deze waren sympathiek en groeten ons elke morgen. Aan de andere kant stond een groepje van een man of 6 die alleen maar kwamen klagen dat ze niet konden eten omdat het geluid ( een zacht blazen) van onze airco hun stoorde. Wat een eikels, ze hadden echt schijt aan iedereen, tot half 2 ‘s nachts muziek en luid gepraat en dan klagen zodat wij onze camper uit zweten !!!. Gelukkig hebben we twee airco’s een links en een rechts dus de andere ingeschakeld en klaar is kees. Het geluid is echt minimaal en normaal klaagt niemand zelfs als we het gaan vragen krijgen we altijd te horen dat het totaal geen probleem is.


Dinsdag 29 mei 2007: half bewolkt en 25 graden geen regen en veel zon.

Vanmorgen alle vuilwater en wc tanks weer geleegd en de watertank helemaal vol gemaakt. Ze hebben hier een slang van 25mm en daar staat zo een druk op dat de tank waar bijna 300 liter in kan binnen 5 minuten vol zat en uit alle openingen (ontluchting) water stroomde, dit is geen probleem en we weten nu zeker dat de tank echt knetter vol zit.

Susan had een telefoonkaart gekocht om Nederland te bellen ivm de generator maar de kaarttelefoon was buiten dienst dus toch de gsm maar gebruikt. Ik wilde terug rijden naar Lefkas waar volgens Mastervolt een Servicepunt zat maar na telefonisch overleg hebben we besloten om in Turkije een service center te bezoeken omdat we anders 2 volle dagen zouden moeten omrijden en 200 euro diesel zouden moeten verstoken om via Lefkas te rijden.

In Turkije zit ook een echt servicecenter die verstand heeft en ervaring met onze Whisper generator en tot die tijd kunnen we hem missen, de zon geeft voldoende energie voor alle verbruikers en zelfs de Airco’s.  Met een emmertje ( afwas water) de auto nog even een beetje gewassen en klaar zijn we weer.  Nog even snel afscheid genomen van een Nederlands echtpaar tegenover ons op de campingplaats en toen op weg gegaan richting het noorden. Vandaag wordt het een reisdag en zullen we niet veel gaan bekijken, alleen de mooie omgeving nemen we in ons op. Rond een uur of 6 vinden we een mooie plaats om te overnachten, dit keer weer boven op een berg met een magnifiek uitzicht over groene onbewoonde heuvels die to meer dan een km hoog reiken. De airco hoeft hier ook niet aan, de ramen openzetten zorgde voor een heerlijk koel windje in de camper.


Woensdag 30 mei 2007: Half bewolkt met erg wisselende temperaturen, 13 graden hoog in de bergen tot 28 graden in de dalen.

Na het ontbijt even nog snel van het uitzicht genoten en toen weer op weg naar Edessa waar een grote waterval is die we willen gaan bekijken.








Het landschap veranderde elk uur van hoge bergen waar de geiten gewoon midden over de weg lopen tot redelijk vlak met overal om ons heen groene weiden. Ook de kwaliteit van de wegen verschilt enorm, zo rij je over een gatenkaas en zo over een moderne brug met super vlak asfalt. Voor ons reden meerdere vrachtwagens vol met geitjes die worden verplaatst van de winter naar de zomerweides, dit concludeerden we doordat er op een aantal vrachtwagens ook pony’s stonden en in eentje lag ook heel netjes rechtsonder in het hoekje de hond de kudde rustig te houden.

Het was nog een behoorlijk eind rijden en rond 1 uur begon mijn maag te knorren, we kregen honger en we reden net door een stadje heen waar ik even moest stoppen om een vrachtwagen door te laten. Met puur toeval, maar ik kien het iedere keer toch wel uit, stopten we exact voor de deur van een restaurantje waar een groot bord Fastfood op stond. De alarmlichten aan en Susan snel naar binnen gestuurd voor een pita met giros. Terwijl het meisje achter de balie bezig was met alles klaarmaken kwam een ouder dametje, wat van tevoren op het terras een pilsje zat te drinken, binnen. Ze vroeg waar we vandaan kwamen in het Engels en toen Susan vertelde dat we uit Nederland kwamen sloeg ze meteen over op het Duits. Ze knoopte een klein gesprekje aan en toen dook ze achter de toonbank en kwam weer boven met 2 lekkere perziken. Ja hoor, die lusten we wel, dus die kregen we, nadat ze ze netjes gewassen had, mee als toetje en ze waren heerlijk.

Na een half uurtje zijn we weer verder gereden en rond 15:00 uur kwamen we in het plaatsje, wat achteraf een behoorlijke stad bleek te zijn, aan en zochten we de waterval, ineens een groot bord waarop stond waterval rechtsaf maar daar was geen straat alleen een heel smal klein steegje en dus besloten we in eerste instantie maar om de watervallen over te slaan. Onder aan de berg, waar het stadje zich bevond, hadden we tijdens de heenreis een bord gezien waarop een archeologische site stond aangegeven die 2 km verder lag en toen we weer langs dat bord kwamen besloten we maar om dat te gaan bekijken. Op de parkeerplaats van de site de auto geparkeerd en even over het terrein gelopen. Aan de achterzijde van de site was nog een poort die uitkwam op een zandpad wat zich tussen de kersengaarden door krulde. We besloten om te gaan kijken of we de waterval niet via deze kant konden gaan bekijken en daar liepen we, op het platteland.





Na een uurtje kwamen we bij een Kersenboomgaard waar we aan een man vroegen waar de waterval was, hij sprak geen woord Engels maar liet merken dat we achter hem aan moesten lopen. We liepen langs een grote pijpleiding waar we na 100 meter onder door konden kruipen omdat daar een pad was gegraven waar als gebukt onder door kon.
We hoorden het geluid van de waterval steeds heftiger worden en kwamen na een behoorlijke klim bij de voet van de waterval. Het was niet echt een spektakel maar wel leuk om hem te zien en zeker de weg er heen was mooi.





Op de terugweg hing er een kersenboom over het pad die vroeger deel uit maakte van een boomgaard en nu wilde kersen droeg. We hebben ons te goed gedaan aan de kersen die heerlijk smaakte en niet verser konden zijn. Het pad waar we over liepen terug naar de Camper was helemaal dicht gegroeid en we voelde ons hier echt thuis, wat een genot heerlijk wandelen door de natuur en aan alle kanten bomen en struiken met verschillende vruchten.

Een honderd meter verder lag nog een groot klooster wat we even hebben bekeken en daarna zijn we verder gereden naar Atos. Atos is een schiereiland waar vrouwen geen toegang hebben, het is een heilig grondstuk wat autonoom is net als het Vaticaan, maar dan heel erg veel mooier gelegen. Er leven 1700 monniken die daar de scepter zwaaien. De laatste 50 km stonden er overal borden dat wild kamperen verboden. Helemaal aan het einde van de weg, net voor de grens tussen Griekenland en het autonome gedeelte is een camping en daar zijn we maar heen gereden. Langs de weg waren de mooiste stranden waar we zonder problemen met de camper hadden kunnen gaan staan maar we hadden gehoord dat er mensen 147 euro per persoon boete hebben gekregen om dat ze toch wild gekampeerd hadden en dat is toch zonde van de centen.

Net voor het donker werd reden we de camping op en werden welkom geheten door de eigenaresse, even was het wel slikken voor de dame omdat we zo hoog en groot zijn maar samen vonden we toch een plekje aan het strand waar we 2 dagen mogen staan, in het weekend wordt het druk en we staan voor de douches zodat die nu onbruikbaar zijn. Maar twee dagen zijn genoeg en langer wilden we toch niet blijven.

We liepen nog even over de camping heen voor dat we gingen eten en kwamen een jonge uit Oostenrijk tegen die met een motor via Roemenië en Bulgarije in Griekenland terecht was gekomen. Hij wilde graag een praatje maken en we spraken af om na het eten even verder te praten. Toen we bestelde in het restaurant van de camping werd de eigenaresse weer opgetrommeld die speciaal voor ons de keuken opende en een heerlijke maaltijd klaarmaakte voor ons. Wat een gastvrijheid en vriendelijkheid hier. Het was ondertussen half tien geworden en de jongen uit Oostenrijk kwam bij ons aan tafel zitten en met hem hebben we tot half twaalf gezellig zitten praten. Hij vroeg of we iets in zijn dagboek wilde schrijven en dat heeft Susan natuurlijk gedaan. We hebben besloten om via email contact te blijven houden en namen moe afscheid van elkaar.


Donderdag 31 mei 2007: licht bewolkt en 28 graden.

Vanmorgen afscheid genomen van de Oostenrijker en even een foto gemaakt van hem en zijn motor. We balen als een stekker omdat we zijn naam zijn vergeten en hopen dat hij die nog een keer zal e-mailen. De enige manier voor vrouwen om de kloosters in Atos te bezichtigen is om met een boot rond het schiereiland te varen. Mannen kunnen in Athene of Theseloniki een vergunning aanvragen waarvan er maximaal 14 per dag worden toegekend. Met deze vergunning kan een volwassen man 4 dagen een van de 30 kloosters bezoeken en krijgt dan gratis kost en inwoning. Vroeger waren er 300 kloosters die door buitenlanders in de afgelopen eeuwen voor een groot deel zijn verwoest en leeggeroofd en waarbij de meeste monniken zijn vermoord. Van al de nu nog bestaande kloosters is er maar 1 nog nooit afgebrand en daarom zijn er veel schriften en iconen in de vlammen opgegaan.

Omdat de boot om half 11 vertrekt uit de haven 4 km verderop gingen we rond 9 uur te voet die kant uit. Nu bleek het veel dichterbij te zijn en rond half tien waren we al bij de boot. We besloten na even snel door het dorpje te hebben gelopen toch maar aan boord te gaan en dat was een slimme zet, want het werd ontzettend druk op de boot. In het haventje lagen vele vissersboten en zagen we de vissers die hun netten aan het repareren waren.






We hadden het mooiste plaatsje aan de juiste kant van de boot en genoten van het ochtend zonnetje. Na een kwartier stroomde heel de boot vol met toeristen en schoolkinderen die op schoolreisje waren. Om kwart voor elf vertrok de boot en langs de boot vlogen honderden meeuwen die niet echt bang van mensen waren. De mensen op de boot gooiden brood in de lucht en de meeuwen vingen dit op in hun vlucht. Als je een stuk brood in je hand hield en je arm uitstak pikten ze het brood zelfs gewoon uit je hand.





Na 45 minuten verscheen het eerste klooster, de boot moet minimaal 500 meter uit de kust varen maar toch waren de kloosters goed te zien. Een tiental ligt aan de kust van het schiereiland maar de meeste liggen verscholen diep in de hoge bergen van Atos.










Op de terugweg werden we aangesproken door de kinderen die probeerden om hun Engels te oefenen. “What is your name, how old are you, where do you come from enz enz” Ze hadden de grootste lol dat ze ons een beetje konden verstaan en dat het leren van Engels toch niet voor niets geweest was. Sommigen hadden het lef om zelf iets te vragen, de andere kinderen fluisterden in de oren van hun vriendje of vriendinnetje om ons iets te vragen. Als we antwoord gaven was er veel lol, want ze snapten er soms de ballen niet van. Op een gegeven moment werd de Engelse juffrouw erbij gehaald en zij wees meteen naar Helena (een 12 jarig meisje): ‘She is my best student’. Susan vroeg de juf maar meteen, waarom er zoveel verschil zat in het Engels van de kinderen en zij legde meteen uit dat Helena al 4 jaar Engels had en een andere jongen van 12 pas een half jaar. Ze kregen dus pas Engels op school als het kind er klaar voor was. Een ander meisje sprak perfect Duits. Bleek dat ze 3 jaar in Duitsland had gewoond met haar Griekse ouders. Uiteindelijk kregen alle kinderen steeds meer lef om Susan van alles te vragen, maar Susan heeft Helena meerder keren gevraagd om iets te vertalen, omdat de jongens er geen bal van snapten. Het volle anderhalf uur van de terugweg bleven alle kinderen rondom Susan heen hangen en maar vragen stellen. Om twee uur kwamen we terug in de haven en namen we afscheid van de kinderen om weer terug te lopen naar de camping.





Er waren wel 15 kinderen continu rondom Susan, maar op het moment dat ik het fototoestel van Susan wegpakte om de foto te knippen, waren er nog maar een paar in beeld.

Ik heb al dagen niets aan de site gedaan dus vandaag ben ik uren bezig geweest om de update weer klaar te maken. En omdat de website al bijna 50000 keer is bekeken waarbij op sommige dagen meer als 1200 mensen de site bezocht hebben, hebben wij er dat graag voor over. Het blijft leuk om te zien hoeveel mensen onze wereldreis volgen. Als er soms meer dan een week geen update komt heeft dat te maken met het feit dat we tussen de bergen zitten en onze satelliet internet unit geen verbinding kan maken. We sturen elke 4 dagen een update naar Wim, onze webmaster, die dan de site aanpast. We doen dit niet elke dag omdat we de satellietunit buiten de auto neergezet moet worden en dan gericht en dit kost te veel tijd en op sommige plaatsen wil je ook niet dat iedereen ziet wat je bij je hebt.


Vrijdag 1 juni 2007: licht bewolkt en 29 graden

Vandaag zijn we 2 maanden onderweg en we hebben nog steeds geen minuut spijt van onze beslissing gehad. We hoorden van mijn schoonouders dat de nieuwe eigenaar van ons huis en bedrijfshal al failliet is en omdat we nog een behoorlijk bedrag van hem te goed hebben is dat dus niet echt positief. Niet dat we de reis nu niet meer kunnen betalen maar toch zonde van de centen. Hij is met de noorderzon vertrokken en niemand weet ( nog niet) waar hij gebleven is maar we hebben vrienden op de juiste plaatsen en iedereen is voor ons op zoek naar hun. Een mailtje was wel zo netjes geweest van hun, en we waren er altijd wel uitgekomen omdat we het geld niet echt nodig hebben. Dus als iemand weet waar ze zijn gebleven graag even een mailtje. Dus Ad als je dit leest neem even contact op met ons via email je hebt ons adres of zet anders je gsm nr in het gastenboek anders moeten we grof geschut inschakelen....

Vandaag rond 11 uur de camping verlaten en via de bergen van Nestos gaan we richting de grens van Turkije. Er is hier in dit deel niet zo veel te zien alleen de mooie bergroutes. Tijdens onze rit kwamen we door een echt Grieks dorpje waar de mannen langs de weg zitten te praten en waar we ook ineens een bord zagen Barbershop. Snel gestopt en een plaatsje gezocht voor het Dafje en naar de kapper gelopen. De man sprak een paar woorden Engels en middels handen en voeten hebben we hem uitgelegd dat er een stukje van mijn haren af moest. Na 2 maanden werden ze veel te lang en ik zal in de 5 jaar wel vaker een buitenlandse kapper op moeten zoeken. Dus een beetje onwennig me overgeven aan de Griekse kapper.
 



Na een half uurtje stond ik weer gekortwiekt buiten en na het betalen van 6 euro stapte we weer in de truck om verder te rijden. Tussen de kapperszaak van drie m2 en de Truck kwamen we ook nog langs een pin automaat en hebben we snel nog even wat geld gepind, eigenlijk was het nog niet nodig maar we wilden wat extra geld hebben voor Turkije. Omdat we daar aan de grens geld moeten wisselen in Turkse valuta. Nu zou het gemakkelijk zijn als Turkije ook de Euro had.




Rond 17:00 uur reden we weer door de mooiste bossen en bergen toen we een mooi overnachtingsplekje zagen. Het lag heerlijk rustig in de bergen en er was zelfs een waterbron.We waren al meer mooie plekjes tegengekomen maar daar stonden bijenkorven weliswaar stonden die 20 meter van de camper af maar we hadden geen zin in ruzie met die beestjes. Het was erg warm en de zon stond laag aan de hemel precies aan de kant waar de meeste ramen zitten dus die open zetten zou de temperatuur alleen maar verhogen hier binnen.

We hadden nog een beetje energie uit de zon ( omdat hij zo laag stond ) en de accu’s waren vol dus de airco maar aangezet en heerlijk koel tv zitten kijken. We wilden de donorshow zien omdat we niet konden begrijpen hoe iemand dit soort entertainment kon bedenken. Belachelijk vonden we het en we hadden al gehoopt dat het zoals later ook bleek alleen maar een pr-stunt zou zijn. Ik moet zeggen dat dit echt top was, zoveel aandacht voor het werven van donors echt super!! En aandacht van de media in heel de wereld.

Vannacht super geslapen in onze koele slaapkamer.


Zaterdag 2 juni 2007: onbewolkt en 29 graden.

Vanmorgen lekker uitgeslapen en rond half tien opgestaan. Toen we opstonden hadden de zonnecollectoren al weer bijna 2000 watt in de accu’s gepompt. En kunnen vanavond de airco’s weer vol gas draaien. Als we overdag stoppen om te eten zijn de accu’s altijd vol. Onder het rijden en in combinatie van de zon gaat het laden namelijk dubbel zo snel. De zonnepanelen leveren zoveel energie dat we zolang de zon daarna blijft schijnen we de airco’s aan kunnen zetten zonder dat de accu’s ontladen worden. De panelen leveren genoeg energie tussen 9 uur ‘s morgens en 17:00 uur ’s avonds daarna staat de zon te laag en worden de accu’s nog wel geladen maar loopt de energie uit de panelen terug tot onder de 500 watt en dat is niet voldoende om alleen middels de zon de airco’s te laten werken. Vanaf dat moment gaan de airco’s werken op de opgeslagen energie in de accu’s en kunnen ze probleemloos 10 uur draaien. In theorie kunnen ze wel 30 uur draaien maar we willen om de accu’s zo lang mogelijk mee te laten gaan deze niet verder als 30% ontladen. Met 30% ontlading gaan ze volgens Centurion 5 jaar mee.

Susan heeft net even de motorverwarmer ingeschakeld en over een half uurtje zijn we klaar om te vertrekken. Ook al is het niet meer koud gebruiken we toch elke morgen de ingebouwde motorverwarmer om ons Dafje te starten met een warme motor, voorgloeien hoeft dan niet en de motor loopt meteen als een zonnetje, zonder rook en stank uit de uitlaat en het verbruik is veel lager de eerste tien minuten. We merkten dat een koude motor de eerste tien minuten 65 liter op 100 gebruikt en een warme 20 liter op 100 km dus het beetje diesel wat de verwarming gebruikt betaald zich zelf terug. Het Dafje is goed voor ons dus willen wij ook goed zijn voor ons Dafje zodat we zo lang mogelijk plezier hebben van de truck.

Oude mannen hebben ook altijd een dasje om zodat ze geen kou vatten dus waarom de oude truck niet tegen de kou beschermen!! Tijdens het bijwerken van de website even ontbeten met lekkere toast voorzien van Feta, salami en pittige kaas.

De rit ging vandaag in eerste instantie door de bergen waar naald bomen het uitzicht sierden. Rond 13:00 uur zijn we gestopt boven in de bergen om te eten, we hadden nog Thai over van gisteren en dat smaakte super. Na een uurtje reden we weer verder en zagen een bord van een stuwdam. Hier wilden we nog even gaan kijken ook al was het een uurtje om rijden. De dam zelf was alleen in de verte te zien, alle wegen waren alleen toegankelijk voor het personeel.

Wel hebben we het stuwmeer van dichtbij bekeken. Op de brug van het stuwmeer stond een Bulgaarse bus met toeristen die het prima naar hun zin hadden. Iedereen danste buiten de bus op luide muziek en de drank vloeide behoorlijk. Het waren allemaal mensen van rond de 50 die een dagje uit waren. Bulgarije ligt maar 50 km hier vandaan dus ongeveer een uurtje rijden.




 
We reden verder en zagen een leuk overnachtingsplekje, het was pas 15:00 uur maar we hebben er geen probleem mee om te stoppen als we een mooi plekje vinden. De plek lag achter een heuvel en we reden een zandpad in om er te komen. Er stonden weer vele bijenkorven dus maar door gereden. Het pad kwam namelijk aan de andere kant weer uit op de doorgaande weg maar een paar meter voor die weg was een slootje van 40 cm diep. Geen probleem voor ons Dafje dachten we. We reden heel langzaam door de sloot die in een hoek van 30 graden aan de auto lag. Het eerste wiel ging er in en de Daf helde gevaarlijk naar links. Toen het tweede wiel terwijl het eerste al weer op de verharde weg stond. We schrokken ons rot en dachten echt dat de camper zou kantelen. Toen de achterwielen een voor een en toen helde hij zo ver naar rechts dat het bijna fout ging. Overal lagen stenen en ineens een klap van vallend bestek en borden. Maar we waren weer op de verharde weg en zijn 100 meter verder gestopt om de schade te bekijken. Alle borden, bekers en zelfs de complete keuken lade met al het bestek lagen over de vloer. Ik heb door de stress geen foto’s gemaakt maar de vloer was niet meer zichtbaar door al het servies. Susan wilde geen hulp om alles in te laden, want alles moet op een bepaalde manier in de kastjes en lade worden opgeborgen anders past het er niet allemaal in.

Ik had de schroeven van de lade er een paar weken geleden uitgedraaid om bij de slangen van de boiler te kunnen komen en deze dus vergeten terug te draaien, daarom kon de complete lade uit het kastje vallen, ik dacht dat de enige schade die we hadden een klein bakje was waar nu een stuk uit is maar van deze bakjes hadden we er acht stuks bij ons dus zullen we de ene niet missen. Maar toen ik rond de camper liep aan de buitenkant zag ik dat we wel schade hadden de achterste hoek van de aluminium rand die de opbouw afwerkt was gedeukt en gescheurd. Ik snap niet hoe dat kan want de bumper aan de achterzijde zit lager als deze hoek en de bumper heeft geen schade. Ik heb de hoek een beetje rechtgebogen en laat die straks wel ergens lassen. Het is bijna niet te zien en heeft ook geen nadelige gevolgen voor de opbouw maar leuk is het niet. Geleerd hebben we er wel van, we weten nu dat we alleen in de lage giering diepe kuilen moeten oversteken omdat zijn normale eerste versnelling veel te hard gaat.

Na dit avontuur wat goed is afgelopen zijn we verder gereden richting de Turkse grens. We hoopten nog een dieselpomp tegen te komen omdat de diesel in Turkije meer als 35 cent duurder is dan in Griekenland. Gelukkig vonden we die 10 km voor de grens en konden we de tanks helemaal vol gooien met goedkope diesel. Bij het benzinestation blijven we overnachten om morgen de grens te passeren. We hadden ook vandaag door kunnen rijden maar dan rijden we in het donker Turkije binnen en dat willen we niet.

We moeten morgen de visa’s regelen zodat we 3 maanden in Turkije mogen blijven. Ook moeten we de vrachtwagen en Quad inklaren en daarvoor kunnen we het Carnet de passage gebruiken. Het Carnet de passage is niet verplicht maar we hebben hem toch en het scheelt 2 maal 8 euro die je normaal moet betalen. We gaan vanavond maar even een inventarislijst maken voor het geval ze daar om vragen, dus dat wordt weer een avondje creatief met de computer.









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-06-01 (3062 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden