Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
12 t/m 19 mei 2007





12 mei 2007 Griekenland, heet en onbewolkt 30 graden

Eerst nog even een stukje over vrijdag, we stonden op de standby lijst voor het veer naar Griekenland. Rond 18:00 uur zou de jongen van het ticket bureau terugkomen om te vertellen of we vandaag toch met de boot van 19:00 uur mee zouden kunnen. De andere Nederlanders stonden na ons op de lijst en wilden natuurlijk ook liefst vandaag mee. Er was niks te doen in de haven en dan zou een extra dag wachten lang gaan duren. Om tien voor half 7 was er nog niemand en we baalden als een stekker omdat we dachten dat hij gewoon niet op kwam dagen, maar daar was hij en vertelde dat we mee konden maar dat wij dan wel vannacht rond 2 uur de vrachtwagen even van de boot moesten rijden om andere auto’s die in een andere haven er uit moesten van boord te laten.


Leuk was het niet maar ach beter als een dagje wachten. De boot zou om 19:00 uur vertrekken en het was al kwart voor 7 dus zouden we het nog halen??, We reden achter hem aan tot de boot en na een vurige woordenwisseling waarbij wij dachten dat het toch niet goede ging komen konden we aan boord. We stonden op het bovenste autodek en bij het naar binnen rijden stond ik even versteld van het grote aantal vrachtwagens wat al aan boord was, zo ver je kon kijken stonden auto’s. Ik moest steil omhoog naar de bovenste verdieping en schakelde iets te laat terug zodat ik stil kwam te staan, gelukkig haalde de daf het net in de eerste versnelling en kwam ik al kreunend boven. Boven stond een zenuwachtig schreeuwend mannetje te gillen naar welke kant je je stuur moest draaien”full left, back, full right”en maar roepen moe werd je er van, had hij nu gewoon de plaats gewezen waar we moesten parkeren had het veel sneller gegaan. Daar stonden we dan het was nu half 8 dus een half uurtje vertraging hadden we al.

Snel even de boot verkend, de vele restaurants, casino, bioscoop, bars enz enz, op zo een boot zou je het best wel een paar weken vol kunnen houden.Er was een mogelijkheid om zelfs 230 volt te krijgen in je camper maar aangezien de accu’s vol waren was dat niet nodig. Op het open deck was het super warm, de meeste vrachtwagens zijn koelwagens en die moeten hun motoren of de motor van de koeling laten draaien, we hadden de ramen even opengezet maar dan werd je vergast dus snel de ramen dicht en de airco aan want het was al weer 29 graden in de camper.

Het was ondertussen 9 uur geworden toen we gingen slapen en rond 1 uur opgestaan omdat we dachten dat we om 2 uur de auto moesten verplaatsen. Toen we eindelijk om 3 uur aankwamen in Igumenitsa in het noorden van Griekenland gingen er vele wagens van boord maar niet de auto’s achter ons dus even gevraagd of we konden gaan slapen maar toen bleek dat we nog een half uurtje moesten wachten want de andere auto’s moesten er in Corfu uit, dus nog een stop... na meer dan een uur stopte we in Corfu en konden we na het verplaatsen van de truck zodat de andere auto’s van de boot af konden gaan slapen. Helemaal kapot zijn we rond half 5 gaan slapen. We hadden gehoord dat we rond 10 uur aan zouden komen in Patras dus om 9 uur maar weer uit bed en gewacht, pas om 13:00 uur kwamen we aan dus hadden we nog uren kunnen slapen. Half gebroken kwamen we aan in de haven van patras kijk maar naar de wallen op de foto.
 






Hier boven staan ook nog wat foto’s van de boot en de kust van Griekenland.




We waren benieuwd naar de prijzen van de diesel hier, wat ons opviel was dat bij de ene of andere pomp die soms maar 100 meter van elkaar verwijderd zijn de prijzen die meer dan 10 cent per liter scheelde. In Italië koste de diesel 1 euro 15 en hier 88,9 cent dus dat scheelt wel. We gaan eerst de Peloponnesos bekijken, een schiereiland in het zuiden van Griekenland.

De eerste plaats waar we heen gaan is Kastro waar het kasteel Chlemoutsi gelegen is. Omdat we geen kaart van Griekenland hebben stopte we bij een benzinestation en wat ons opviel is dat hier de meeste mensen wel Engels spreken, dat was in Italië niet het geval. We gooide meteen de tank vol en vroegen of ze een kaart van Griekenland hadden. Ze hadden een mooie kaart die bestond uit 4 kleine kaartjes en wat een service we kregen hem gratis, zelfs van de diesel die al goedkoop was werd de prijs naar beneden afgerond.

Na tien minuten reden we weer verder door de landerijen en voor ons reed een tractor met een aanhanger vol aardappels, er zaten 4 jongens op die met elkaar aan het stoeien waren en die vele aardappels van de aanhanger gooide zo het veld in, Ze maakte geintjes en via gebaren hebben we vermaakt dat is het voordeel van duikers wij kunnen zonder spraak toch praten.

Na een kwartiertje sloegen zij af en wij reden rechtdoor op een weg die steeds smaller werd en na tien minuten kwam weer de tracktor uit een zijstraat en luid roepens en zwaaiend groeten de jongens ons weer. Na een uurtje lang de velde gereden te hebben ging de weg in eens over van asfalt naar zand?? Ach we hebben een 4 wieldrive dus gewoon door rijden volgens onze reisgids is dit normaal. We reden over een zandweg en aan alle twee de kanten stonden aardbeien en ik vroeg me echt af of we wel goed reden maar ach gewoon doorgaan en in eens werd de weg smaller en smaller en moesten we kiezen rechts af richting de zee of omdraaien, we kozen voor omdraaien en dat valt niet mee , links was een veld en we besloten daar maar naar toe te rijden, de weg ging stijl omlaag en gelukkig eindigde hij op een ongebruikt veld waar we konden draaien.

Dus heel de weg weer terug en toen we goed keken lagen er overal mensen te slapen in de aardbeien veldjes, die zullen wel gedacht hebben wat wij daar kwamen doen. We hadden onderweg een bord van een camping aan zee gezien en aangezien de camping hier veel goedkoper zijn als in Italië zijn we daar maar heen gereden. Na een half uurtje zoeken vonden we de camping en voor 15 en halve euro staan we hier lekker 10 meter van de zee.




Snel de zwemkleding aan en nog even op het strand liggen. Dat is nu vakantie, vele bekijken en heerlijk luieren aan het strand. We hebben hier 16 ampère stroom dus snel de airco aan en na nog een uurtje wandelen langs het strand met de voetjes in de zee lekker het songfestival gekeken en daarna gaan slapen in een koele camper.


En de webmaster vooral aan het werk houden....... ;-)


13 mei 2007 Onbewolkt 28 graden.

Na het opstaan de handdoeken en cursus Thai gepakt en ons genesteld op het mooie zandstrand recht voor de camper. ’s Morgens is het namelijk lekker aan het strand rond 12 uur wordt het veel te heet.
 




Ad compleet met zijn dikke cursusmap

Thai, het valt nog niet mee dat Thai omdat we nu ook het schrijven en lezen onder de knie moeten krijgen. De Thai schrijft vreemd bv Araj (wat) schrijven ze A aj r, de medeklinkers kunnen voor, onder, boven of achter de klinker staan... lekker gemakkelijk.

Maar aangezien ik al eens Thai heb geleerd laat ik me niet kisten en het gaat lukken, Susan gaat eerst Spaans leren omdat we maar een leerboek hebben en het trouwens gemakkelijker is om het elkaar te leren.

Tijdens het rijden leer ik Susan Thai en dat gaat lekker, Susan kan al tellen tot 999. elke keer als ik een bord zie met een getal er op zeg ik het getal in het Thai en moet Susan het vertalen en dat gaat foutloos.

Tijdens het leren af en toe even de zee in waar het water heerlijk is en zelfs lekker warm. Elke keer als ik de bagagebak openmaakte waar de waterslangen in liggen rook ik benzine. In deze bak ligt ook de Iceproof die we nodig hebben om vlokken van de diesel te voorkomen als het hard vriest, ik had bij de Aral een 5 liter jerrycan gekocht en daar de iceproof ingedaan. Wat blijkt nu, op een naad van de jerrycan zit een schuur die nu zo groot is geworden dat bijna 4 liter uit de kan is gelopen. Ik heb nu de 1,5 liter die over is in een colafles gedaan en heel de bagagebak schoongemaakt, dus heb ik nu nog maar icefroof voor 600 liter diesel. Nu heb ik begrepen dat je ook 10% benzine bij de diesel kunt gooien dus moeten we dat maar doen als we meer als 2400 km in de vrieskou moeten rijden.

Laat in de middag de quad gepakt en samen naar het kasteel gereden, het kasteel is dicht na 15:00 uur maar daar kwamen we pas achter als we er arriveren, dus gewoon een rondje rond het kasteel gelopen en via een traliedeur toch een blik naar binnen kunnen werpen.




We hadden een tip gekregen van andere Nederlanders op de camping om in een bepaald restaurant te gaan eten, goedkoop en super goed en dat hebben we maar gedaan. Ik had een girosschotel met heerlijke aardappeltjes, tjaziki en een lekkere salade. Susan had een tonijn salade en gebakken aardappeltjes van het huis werden er nog een mandje met geroosterd brood met een soort tomatencrème en een bordje met aardappels en courgette neergezet en aan het einde een in partjes gesneden appel. Inclusief drank betaalde we 18 euro dus goed te doen.

Er is wel een groot verschil met Italië, hier groet iedereen je als je langsrijd en het volk is veel vriendelijker. Omdat de zon onder ging tijdens onze terugreis naar de camping werd het een stuk frisser. We besloten om een andere route terug te nemen heerlijk over het strand, hiervoor moesten we wel een gruwelijk steile helling af om op het strand te komen dus Susan even afgestapt en ik verstand op nul en blik op oneindig en heel beneden aangekomen, snel de Quad op 4 wiel drive gezet en met Susan achterop heerlijk over het strand gereden. Dit is nou echt een plek waar de quad zich prima thuis voelt het was alleen jammer dat we al heel snel bij de camping waren want dit is echt leuk, morgen ga ik eens kijken hoe lang het strand is.

 
14 mei 2007, 28 graden

Tot een uurtje of 12 aan het strand gelegen en daarna weer aan het leren geslagen, Susan Spaans en ik Thai. Toen de zon wat minder begon te worden de quad gestart en naar het dorp wat 6 km bergop ligt om boodschappen te doen. Bij de slager biefstuk, saté en gehakt gehaald. Bijna 2 kg bief voor 14 euro dus een stuk goedkoper dan bij ons, we waren een uur te vroeg in het dorpje, we dachten dat om 5 uur de winkels weer open gingen maar dat bleek 6 uur te zijn.

De winkels gaan hier om 8 uur open tot half 1 en dan weer van 6 tot 8 of 9 uur. Tussendoor zitten alle mannen in het café uit te rusten of slapen ze onder een boom op het land. We hebben vandaag een wrap gegeten, zo een platte pannenkoek van deeg met een vlees vulling, gehakt met uien, knoflook, tomaat, paprika en kruiden. Het smaakte echt heerlijk.

Toen nog even ons verslag voor de site bijgewerkt en naar bed. Susan kleedde zich uit en haar billen waren vuur rood, het deed gelukkig geen pijn dus was de kleur erger dan de kwaal. Een uurtje op je buik in de zon liggen is hier genoeg om te verknetteren. Dus ik de billetjes even ingesmeerd met aftersun en maar zien hoe het er morgen uitziet.

Rond 12 uur werden we wakker door een hoop geknal, toen we door het raam keken zagen we 100 meter verder vuurwerk ter ere van ???????? Het duurde maar 5 minuten en toen was het stil.


15 mei 2007, 29 graden en onbewolkt

Vanmorgen zagen de billetjes van Susan er al een stuk minder rood uit en is er gelukkig niets aan de hand, wel hebben we besloten om de zon maar een paar dagen te mijden zeker de achterkant van Susan moet even rust hebben. Dus zijn we lekker gaan wandelen, alle delen die door de zon beschenen worden ingesmeerd met factor 40 ( een soort witte verf) en de rugzak gevuld met water en de camera’s. Naar het dorp lopen is 6 km maar we konden het ook binnendoor proberen. We liepen gewoon door de landerijen tussen de citroen en olijf bomen.
 





Nu we verder weg zijn van de zee merk je dat de temperaturen snel hoger worden, geen koel zeewindje meer maar een heftig brandend zonnetje op je bolleke. Iedereen die je tegenkomt roept jasses, zien wij er zo klef uit dan ?...........nee hoor dit schijnt hallo te betekenen bleek achteraf toen we in het Grieks vertaalboekje keken.

Half weg probeerde een schildpadje het zandpad over te steken en bleef stil liggen toen die twee vreemd sprekende mensen voorbij kwamen. Heel voorzichtig kwam zijn koppie weer uit zijn huisje zodat we toch een paar foto’s konden maken. 



Een eind verder kwamen we de eerste slang van Griekenland tegen, hij was dood en Susan schrok zich rot. Tijdens de tocht door de natuur hier zie je regelmatig slangen en hagedissen de bosjes in schieten. Ze hebben net zo veel schrik van ons als wij van hun. Eenmaal boven even staan te genieten van het uitzicht, honderden kleine eilandjes liggen voor de kust en omdat het land ook veel minder druk bevolkt is dan Italië zie je hier veel meer groen en natuur.

Ik ben ook blij dat Susan op school Grieks heeft gehad en zodoende de letters kan lezen. Zelf de landkaart is in het Grieks en Susan navigeert perfect want de dekking van de Garmin navigatie is hier belabberd, alleen rond om Athene is het redelijk. Maar we moeten toch wennen omdat we straks geen navigatie meer hebben, dat wil zeggen we kunnen op de wereldkaart zien waar we ongeveer zijn maar de kleinere straten en wegen staan niet meer op de navigatie.




In het dorp kwam een wagen met een enorme megafoon op het dak aanrijden en wat bleek het was een soort SRV-wagen maar dan voor kannen en kruiken. De rijdende Gamma die luid schreeuwend zijn waren aanprijsde.
 


 


Hier wordt trouwens alles netjes schoongehouden de gemeente reiniging dweilt zelfs de stoepranden.




We waren al een keer rond het kasteel gelopen en niet naar binnen geweest omdat het dicht was. Nu was het open en zijn we na het betalen van 3 euro entree (pp) naar binnen gelopen om wat foto’s te maken. Het kasteel is gebouwd in 1220 en tot 1857 in gebruik geweest. Nu wordt het gerestaureerd en staan delen in de steigers.




Rond 13:30 waren we weer terug in de camper en heb ik snel de transportbeveiliging van de wasmachine verwijderd om 2 wasjes te kunnen draaien. De transportbeveiliging zijn 2 schroeven die de vering van de trommel vastzetten zodat hij niet uit elkaar trilt tijdens de reis over onverharde weg. Deze schroeven zijn niet echt gemakkelijk te bereiken zodat ik elke keer 10 minuten bezig ben om ze los en straks weer vast te maken.

Om 16:00 uur gaan we de voorkant die nog niet rood is nog even van een kleurtje voorzien door lekker lui aan de zee te gaan liggen. En dit keer zonder boek of cursus maar gewoon genieten van het uitzicht en de passerende boten. We weten nog niet of we morgen of overmorgen weer vertrekken om het land te gaan bekijken, daar moeten we nog een nachtje over slapen.


16 mei 2007 30 graden onbewolkt en het koelt ’s avonds niet echt af.

Vanmorgen alle vuilwatertanks en wc cassettes leeggemaakt en tegenwoordig gebruik ik de wc cassettes (2 stuks) ook om de vuilwatertanks te legen. In de twee cassettes gaat totaal 40 liter water en aangezien de Wasmachine al 40 liter per wasje gebruikt ben je ff bezig.

Je tilt je rot en moet op de campings soms ver lopen om de tanks te legen, maar op de Quad kunnen op de voorste bagagedrager twee cassettes royaal staan en zo sjouwen we dus niks meer en rijden naar de dumpplaats. De meeste mensen laten het vuilwater gewoon in de grond lopen maar als je 80 liter weg moet laten lopen overstroomt de hele boel en wordt het een moeras onder de camper. Straks in Azië leggen we de afvoerslang in een sloot en klaar maar dat doen we in Europa maar even niet.

Onze Duitse buren snapten niet dat wij netjes ons afval water lozen in de wc maar als iedereen zijn afvalwater gewoon onder de camper weg laat lopen gaat het stinken naar rotte eieren, de wc tank stinkt als je hem leeggooit maar het afwaswater stinkt tien keer harder, echt gruwelijk klef. Na het legen van de tanks de watertank helemaal vol gemaakt en dat duurde, met 2 liter per minuut kost het even om de honderden liters in de tank te krijgen. Nu hebben we weer voor een week water en de afvaltanks kunnen we via een slang ook boven een rioolput lozen. Dus hebben we voorlopig geen camping nodig.

We moesten een beetje haast maken vandaag omdat we voor twaalf uur in de slagerij moesten zijn om nog wat vlees in te slaan. Nog even afscheid genomen van Ineke en Ergard, een Nederlands stel wat op de zelfde camping stond en wat ook hun bedrijf had verkocht en nu een paar maanden in Griekenland en Italië ontstrest. Na het afrekenen voor de 4 nachten (62 euro), rond half twaalf de camping verlaten op weg naar de slagerij boven in het dorpje.

Na brood en vlees te hebben gekocht zijn we op weg gegaan naar Olympia de stad waar elk jaar het Olympisch vuur vandaan komt en waar de spelen geboren zijn. Rond 14:00 uur kwamen we aan op de enorme parkeerplaats die helaas helemaal vol stond met bussen, wat moet dat worden in het hoogseizoen als het nu al super druk is. We waren half weg het Museum toen ik er achter kwam dat ik het luik wat doorgang geeft van de cabine naar de camper niet had afgesloten, nu is dat hier in Griekenland niet zo een probleem maar toch gaf het geen goed gevoel. Susan is kaartjes gaan halen en ik ben even terug gelopen om het luik te sluiten. De entree is 9 euro pp en voor dat bedrag heb je toegang tot het museum en de opgravingen. Als eerste hebben we het museum bezocht waar we vele beelden en gebruiksvoorwerpen hebben gezien van voor het jaar nul.







Na een klein uurtje zijn we weer de hitte in gegaan en zijn we de opgravingen gaan bekijken, veel staat niet meer overeind maar door de maquette in het museum krijg je toch een mooi beeld van het ontstaan van de Olympische spelen. Het vuur komt nog elke keer van deze plek en wordt door dragers naar het land gebracht waar de spelen worden gehouden.
 






Het grote sportveld was honderden meter lang en voorzien van een tribune voor de hoge heren, de gewone man zat op het gras wat schuin omhoog liep, en dat in de hete zon.
Susan wilde nog even de startblokken uit het jaar nul proberen maar het was te warm om even een sprintje te trekken.




Na het bezoekje aan Olympia zijn we op zoek gegaan naar de Lousios kloof een kloof waar wandelpaden zijn aangelegd met wanden van 300 meter hoog en waar vele kloosters op de weg door de kloof te bewonderen zijn. Het navigeren valt hier nog niet mee onze kaart heeft net niet genoeg detail want de kleine plaatsjes zijn niet te vinden dus de kloof ook nog niet.
We reden door hele mooie bergpassen waar we bijna geen verkeer tegen komen, ook wel lachen dat de weg ineens ophoud omdat er een aardverschuiving is geweest en een deel in de afgrond is gestort, 10 meter voor de afgrond hebben ze een afslag gemaakt en rij je een paar honderd meter over een nieuw stuk weg die daarna weer verder gaat in de oude weg. En dat alles zonder een waarschuwingsbord.
We staan nu boven op de berg en staan redelijk vlak, het kostte wel alle 4 de wielblokken maar het is recht genoeg om te koken en te slapen. Morgen gaan we de kloof proberen te vinden. En nu maar hopen dat deze grond een stuk stabielere is dan de grond onder het stukje weggevaagde weg


Donderdag 17 mei 2007: 23 graden en bewolkt.

Vanmorgen na het ontbijt op weg naar de Lousios Kloof, we reden over bergpasjes waar je rechts uit het raam de afgrond in kijkt, vangrails zie je heel sporadisch maar die hebben eigenlijk ook alleen een psychologisch effect, rijd er een auto tegenaan lig je nog beneneden, bij veel bochten zie je offerhuisjes staan om de overledenen te eren die volgens mij er ook te laat achter kwamen dat de vangrails niet veel tegen houden. De omgeving is sprookjesachtig zo mooi zeker toen we in de buurt van de kloof kwamen, de weg is redelijk te berijden en is op de hellingen breed genoeg om een personenauto voorbij te laten maar in de dorpjes wordt het erg smal. We reden een dorpje in dat boven aan de kloof ligt en vele Grieken zijn achteruit moeten rijden om ons door te laten, maar dat doen ze zo goed als allemaal met een vriendelijke lach. De ouderen hebben soms wat moeite om achter uit te rijden en hebben hier het rijbewijs bij de Giros gekregen denk ik. Ik probeer zo veel mogelijk zelf om achteruit te gaan maar soms is dat geen optie.

Rond 11:30 kwamen we aan bij de kloof, snel de auto geparkeerd langs de weg, de bergschoenen aan getrokken en over mooie smalle paadjes tussen de bloemen door gewandeld. Beneden was een waterkracht museum en daar kwamen we toevallig terecht het was 3 euro pp en het zag er klein uit. We gingen naar binnen en het was echt top, De waterkracht werd gebruikt vroeger om leer te looien en om buskruit te malen. De molens waren nog in bedrijf voor de toeristen en via films met Engelse ondertitels kon je de processen volgen. Echt interessant hoeveel werk het vroeger was om huiden te looien en te maken tot een verkoopbaar product, Ook het maken van buskruit wasleuk om te zien. Buskruit maken is niet zonder gevaar vroeger ging er regelmatig een molen de lucht in omdat ze tijdens het malen van het mengsel te weinig water hadden toegevoegd.
 









Na bijna ander half uur alles bekeken te hebben zijn we terug naar de auto gelopen voor de lunch, we rammelde alle twee van de honger. We hebben nog een soort bami met pittige bief van gisteren die we nu lekker hebben op gepeuzeld. Om half 3 rijden we weer verder naar Tripoli om helemaal naar het zuidelijkste puntje van het schiereiland te gaan. Het brandstof verbruik zal hier in Griekenland sterk stijgen omdat hier alles erg stijl klimt.

Gisteren reden we 38 liter op 100 km maar de diesel is goedkoper hier dus dat maakt wat goed.
Het wild kamperen is hier gemakkelijk te doen, altijd vind je wel een geschikte plaats, Volgens de wet is het verboden maar overal zie je campers staan en niemand die komt zeuren. De wegen zijn perfect onderhouden tot nu toe. Onze navigatie software (xmap 4.5 van delourme) geeft ook de elevatie van een weg aan, je klikt op een weg en hij tekent een grafiek met het hoogte verloop van de weg, hij geeft zelfs in graden aan hoe stijl een helling daalt en stijgt, omdat wij hellingen in % aangeven weet ik niet hoeveel procent we vandaag gestegen zijn maar 22 graden was de maximale helling en dat gaat behoorlijk omhoog en natuurlijk omlaag.

Vannacht stonden we weer op een zijweg van een bergpas, lekker rustig en midden in de natuur. 
 




18 mei 2007 : een keer bewolkt en 22 graden

De eerste uren was het nog zonnig maar langzaam betrok de lucht, er kwamen minstens 50 campers ons tegemoet van Duitsers die vermoedelijk het slechte weer wilde ontwijken. Op de steile bergweggetjes zie je veel mensen met mountainbikes zich omhoog worstelen, ik heb daar dus echt respect voor als de truck omhoog kruipt in zijn 2e versnelling komen ook de fietsers nog omhoog en zelfs met een redelijk tempo.
We kregen honger en zagen onder aan zee een camper staan mooi aan het strand dus wij op zoek naar de weg om daar ook te komen, als je boven op de berg bent kun je de toegangs- wegen perfect bekijken alleen beneden ziet er alles ineens anders uit.

Rond 12 uur kwamen we op een terrein waar een bordje stond free parking en daar stond een Nederlandse camper die net weg wilde gaan, wij parkeerde langs hun en de andere camper reed weer terug de parkeerplaats op en draaide zijn raampje over.... Hebben jullie zin in koffie werd er geroepen en daar waren we wel aan toe. Nu drinken wij maar heel sporadisch koffie maar de thee was lekker samen met een plakje cake uit Nederland. De mensen kwamen uit Uden dus het waren mede brabo’s en zij gingen 6 weken vakantie houden samen met hun 2 kleine kinderen.

Helaas hebben we door al ons druk gepraat vergeten om een foto van de familie te maken voor de website, ( dus als jullie straks in Nederland terug zijn en dit lezen kun je altijd nog een klein fotootje opsturen van 320x240 als jullie dat leuk vinden tenminste. Het was een super gezellig stel en we hebben uren zitten buurten, na een uurtje kwam er nog een Nederlandse camper aanrijden die na een uurtje weer verder reed en er stonden buiten twee mensen naar de camper te kijken, toen we naar buiten gingen om de camper even te laten bezichtigen sprak de man mij aan en wat bleek het waren Nederlanders uit Barendrecht die met een boot een 50 meter verderop aangemeerd lagen, zij waren al 6 jaar op weg met hun boot ( de Melody ) en hebben al veel van Europa gezien.





Tot dan was het droog en toen we buiten stonden te praten begon het te druppelen en door de wind werd het behoorlijk fris.

Susan heeft de mensen de camper laten zien en daarna hebben we afscheid genomen van de super gezellige mensen en hebben we snel iets te eten gemaakt en toen zijn we ook weer verder gereden naar de Grotten van Pygros. Normaal zie je trouwens alleen maar Duitse campers maar dit was echt een uniek Nederlands feestje.

Rond half 5 kwamen we daar aan maar helaas zijn ze om 3 uur al gesloten in het voorseizoen. Beneden in de baai aan het strand stonden twee campers maar helaas konden wij er via deze weg niet komen omdat de weg hier ophield. Susan was nog even naar binnen gelopen bij de kassa van de grotten om te vragen of we op de parkeerplaats konden blijven overnachten maar dit mocht niet, wel gaf de man ons een tip om naar het strand te rijden waar de andere campers stonden. Eerst 2 km terug en dan de heftigste weg omlaag waarbij de motorrem in zijn 2 de snelheid niet in toom kon houden dus dat wordt morgen zweten om weer boven te komen. Maar dat gaat lukken anders zetten we gewoon de terreinversnelling aan en dan komen we overal omhoog (stapvoets).

Het laatste stuk van de weg zie je hieronder.





De regen was gestopt en omdat hier wandelroutes uitgezet zijn zijn we toch even een paar uur gaan wandelen tot de duisternis inviel.

Je wandelt hier gewoon tussen de koeien en hun koeienvlaaien en overal staan stekels die behoorlijk prikken gewoon dwars door je broek, gelukkig hadden we onze stokken bij zodat we de ergste stekels aan de kant konden duwen, Op de rotsen zaten honderden sprinkhanen in de mooiste kleuren die behoorlijk fotogeniek zijn, ze blijven gewoon zitten als je het fototoestel 10 cm boven of voor ze houd.






Nog even lekker onder de douche en dan slapen.
Hier nog even een foto met in de verte de overnachtingplaats recht aan zee, we stonden op het linker strandje.





19 mei 2007: weer zo goed als onbewolkt en 26 graden

Vanmorgen de vuilwatertank weer even leeggemaakt en toen een beetje zenuwachtig de weg naar boven opgereden, het was zo steil toen we naar beneden reden gisteren dat ik mijn hart vasthield ivm de weg terug maar geen probleem in zijn 2 klauterde de Daf rustig de berg omhoog en gerustgesteld kwamen we boven aan. Na 10 minuten waren we bij de Grotten van Dirous waar we 24 euro af moesten rekenen om binnen te mogen. We wilden net uitstappen om naar de grotten te lopen toen er bij de kassa een landrover stopte uit Zwitserland. We raakte aan de praat met Daniel en Ester die ook heel graag een keer jaren door de wereld wilden trekken, ze waren al overal geweest met hun Landrover. Na het bezichtigen van de grotten zouden we elkaar de binnenkant van onze auto’s laten zien.




We liepen naar de ingang van de grotten en daar werden net een paar bussen met toeristen gedropt, dus onze hoop om rustig van alles te genieten liep op niets uit. Bij de ingang kreeg iedereen een zwemvest en daarna stapte je in een bootje. 
 




We zaten met 6 mensen in een bootje wat een half uur door de ondergrondse rivieren voer, het zoete water was zo schoon dat je overal de bodem kon zien. Het was prachtig. Heel rustig lieten we ons door al dat moois roeien.

Toen we buiten kwamen hebben we onze camper laten zien en daarna de Landrover bekeken, alles heeft zijn voor- en nadelen. Het is waar je voor kiest. Daarna buiten nog even nagepraat en toen weer op weg gegaan naar het zuidelijkste puntje van Mani waar een vuurtoren staat. Op onze weg daarheen kwamen we in het paradijs, wat is het uitzicht hier mooi.





Soms weer erg smal zodat je maar hoopt dat er geen tegenliggers aankomen.




Het grote probleem is ook de balkons die redelijk laag hangen en die wil je er niet afrijden. Je moet hier tien paar ogen hebben om de breedte, hoogte en lengte in de gaten te houden. We hebben alle wegen gehad om naar de vuurtoren te rijden en de meeste hielden ineens op. Dan moet je keren en dat is vaak het grootste probleem, de hellingen halen we wel. Zeker omdat we de Lage giering nog niet echt nodig hebben gehad maar om te keren moet de weg wel een halve meter breder zijn dan de vrachtwagen. En aangezien ze hier geen vangrails hebben lig je zo een paar honderd meter lager.

We staan nu bijna bij de vuurtoren aan zee. Dus weer omdraaien en een andere weg kiezen we willen hem echt gaan bekijken. We hebben alle wegen gehad op een zandpad wat wel erg heftig omhoog ging na en dat gaan we nu als laatste proberen. We moesten het pad in de lage giering omhoog dit was het steilste wat we tot nu toe hebben gereden. De Daf geeft geen kik en gaat met gemak omhoog, echt boven verwachting. Wat een kracht heeft de truck, langzaam dat wel maar we komen overal omhoog. Boven aangekomen was een vlak stuk waar we de auto geparkeerd hebben om toch maar even te voet naar de vuurtoren te lopen.

Na een uurtje waren we weer terug bij de auto en wie stonden daar Daniel en Ester zij waren net als ons ook op zoek naar een weg die naar de vuurtoren ging maar ook zonder resultaat en hadden de zandweg ook als laatste optie genomen. De dames hadden geen zin om verder te zoeken en zij zijn samen bij de truck gebleven terwijl ik samen met Daniël in de landrover toch nog even op zoek zijn gegaan naar een weg die we misschien over het hoofd hadden gezien, de landrover is nog geen 4 jaar oud en is getuned middels een nieuwe chip en dat gaat dus echt als een raket de bergen omhoog.

Het comfort is gelijk aan de truck alleen voel je de gaten en stenen veel harder als in de Daf vermoedelijk door de grotere wielen die we hebben. Toen we na een klein uurtje weer terug kwamen bij de Daf kwam de eigenaar van de grond waar we op staan even langs hij riep hard en praatte in zijn eigen dachten we maar wat bleek hij was aan het bellen met een bluetooth handfree dingetje in zijn oor, wat een moderne Griek.
We hebben Daniel en Ester uitgenodigd om bij ons te eten en Susan had super lekker gekookt Daniel had een fles wijn meegebracht en ondanks dat wij geen wijn lusten smaakte deze best wel lekker. Het waaide behoorlijk en het begon koud te worden toen de zon onder ging maar toen de landrover langs onze tafel werd neergezet hadden we een mooi windscherm.

Het was echt super gezellig tot 22:00 uur hebben we met zijn vieren gezellig zitten praten en toen zijn Daniel en Ester in hun daktent gekropen en hebben wij nog even de afwas gedaan. En zijn toen ook gaan slapen. Ik vond trouwens altijd dat we veel te veel bestek, borden en zelfs stoelen bij ons hebben maar nu kwamen deze wel goed van pas.

We zijn nu ook al helemaal gewend aan het wildcamperen en genieten met volle teugen van de reis, elke dag worden we vrijer en leren we de off road kwaliteiten van de Daf steeds meer kennen en te waarderen. We weten nu dat we niet bang hoeven te zijn dat de truck een helling niet kan nemen, de limieten van de truck liggen volgens mij op plaatsen waar wij toch niet komen. Elke keer denken we shit dit is wel erg stijl gaat dit wel lukken en dan gaan we toch een beetje zenuwachtig een smal stijl zand- of kiezel pad omhoog en geeft de Daf geen kik maar doet wat hij hoort te doen en dat is zonder protesteren de helling omhoog.
Ik sta versteld hoe de Daf met zijn 160 pk de 12400 kg de bergen op sleurt maar het is niet allen de pk’s die tellen een grote motor van bijna 7 liter heeft een behoorlijk hoog koppel en dat is belangrijk als je moet klimmen.

Elke dag denken we deze helling is erg stijl, steiler komen we ze niet tegen maar een dag later gaat het toch nog steiler omhoog, waar is het einde en wanneer komt er een stuk waar de Daf niet omhoog komt. Het enige waar ik nog niet helemaal gerust op ben is het feit dat als je een smal pad inrijd wat stijl omhoog gaat je nooit weet of het ineens ophoud en je niet kunt keren zodat je helemaal achteruit weer de berg af moet, maar tot nu toe was er altijd wel een plek om te keren maar ons geluk zal ook wel een keer ophouden en dan wordt het peentjes zweten om in zijn achteruit weer de berg af te rijden.

De wegen gaan hier soms spontaan van goed afvalt over in zand of kiezel en houd dan ineens gewoon op. We hebben al vaak om moeten keren omdat de weg stopt. Straks in Nepal en Tibet krijgen we te maken met minder zuurstof op 5km hoogte is er nog maar de helft van de zuurstof die we op zee nivo hebben hoe gaat hij daar mee om???









Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-05-22 (3776 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.06 Seconden