Welcome to Een reis rond de wereld

Travel now and work later

Hoofdmenu

Translate to any language, choose your language here above..



Reisverhalen
Wereldreis op datum:
2009

Wereldreis per land:




Favoriete links


Terugblik op.. (pdf)


De camperbouw en de dagelijkse bezigheden


Info & materialen


  
28 april t/m 4 mei 2007





28 april 2007, ’s Morgens onbewolkt en 25 graden tegen de middag half bewolkt en 23 graden.

Vandaag is het Vaticaan aan de beurt, dus weer met de metro naar Rome en vandaar verder gelopen. Na 45 minuten kwamen we langs een groot kasteel, of eigenlijk de markten van Trajanus waar nu een museum in zit ( tenminste dat denken we maar we kunnen ons vergissen).
 





We wilden naar binnen gaan om de boel te bekijken maar vonden het Vaticaan belangrijker dus zijn we maar verder gelopen en mochten we tijd over hebben vandaag gaan we wel terug.

Bij het Vaticaan aangekomen stonden we versteld van de mensen massa en natuurlijk van de pracht en praal. Eerst maar even aangesloten in de rij om binnen te komen en na een kwartiertje moesten we door een metaaldetector en onze rugzakken door de scanner. De beveiliging stelt niet zo veel voor, want iemand die een bom verstopt onder zijn kleren loopt gewoon door.

Als eerste de Sint Pieter basiliek van binnen bekeken, ik had al vast 50 euro uit mijn portemonnee gehaald want we wisten niet wat het zou kosten. Tot onze grote verbazing was het gratis!!. We hebben vele kerken van binnen gezien maar dit was wel de grootste.
 






Alles van marmer en de wanden waren versierd met honderden grote beelden, alles is immens groot hier.

Na de Sint Pieter opnieuw in de rij aangesloten en de tomben van de overleden pausen bekeken, met stilte en respect liep iedereen rustig door de gewelven langs de tientallen tombes van de overleden pausen. Wat ons opviel was dat de vroegere tombes heel erg pompeus waren met meestal een beeld van de overleden paus boven op de tombe maar bij de laatste paus was dit niet het geval, gewoon een grafsteen en dat was het.
 



We begonnen honger te krijgen en gingen op zoek naar een Mac Donald’s en het was weer Susan die hier heen wilde en niet ik, maar ik sputter niet tegen hoor. Nergens was er een te vinden terwijl we gisteren er wel tien tegen zijn gekomen. Dus helemaal terug naar de route die we gisteren hebben gevolgd en met de Mac Donalds neus er zo een gevonden. Dit keer smaakte het super goed en alles was vers. En dat kon ook niet anders, want er stonden honderden mensen bij de kassa’s en de wachttijd was minimaal een half uur.

Toen terug naar de camping en lekker even bij het zwembad gelegen voor de nodige teint. In het zwembad nog even de barmhartige Samaritaan gespeeld door een vlinder te redden van de dood. Hij was in het water geland midden in het zwembad en was doorweekt en kon dus niet meer vliegen. Dus golven gemaakt zodat hij naar de kant dreef en hem eruit proberen te tillen, maar dat werkte averechts want hij schoot uit mijn handen en dreef weer naar het midden van het bad. Dus Susan het schepnet gehaald wat aan de kant hing en hem eruit gehengeld. Na een paar minuten drogen op het muurtje vloog hij weg en hebben wij weer een goede daad gedaan.


29 april 2007, onbewolkt en 25 graden.

Vanmorgen de afvaltanks weer geleegd en de watertank gevuld zodat we tot een uur of twaalf lekker in de zon aan het zwembad konden liggen. Tijdens het vullen van de tank kwam een Nederlands echtpaar die samen 2 maanden met de camper van huis waren een praatje maken. Ze wilden de camper van binnen bekijken en Susan heeft ze alles laten zien. De camping bestond uit terrassen en het mensen stonden een terras lager voor onze camper.

Het was gezellig maar we moesten de camping verlaten anders moesten we nog een dag betalen. Dus snel nog even de vuilwatertank geleegd terwijl Susan om 5 over twaalf de rekening ging betalen. We waren 5 minuten te laat om 12 uur moet je namelijk van de camping af zijn en met gezucht en gesteun van de man achter de balie kon ze toch nog betalen zonder boete. Het Nederlandse stel had een kortingbon en betaalde 14 euro per nacht en wij 35!! Waar zouden ze de bonnen vandaan hebben?

De chauffeur die ons elke dag naar het metro station bracht kwam langs en riep uit het raam van zijn auto dat we rustig en langzaam moeten rijden tijdens onze trip........die weet volgens mij niet dat we dat wel moeten met ons Dafje. De navigatie ingeprogrammeerd met bestemming Pompei en daar reden we weer.

De weg van de camping af is zo steil dat we op de heenweg de lage giering hebben gebruikt om boven te komen, er stond een bordje van 12% maar dit was veel steiler. Naar beneden ging vanzelf in zijn 1 en met de motorrem ingedrukt want het was niet alleen steil maar ook nog zo hobbelig als wat. De weg was net een oude broek vol met gaten en reparaties die ze beter niet uit hadden kunnen uitvoeren, want dit maakte de weg alleen maar slechter. Na een kwartiertje reden we Rome in en toen begon de ellende. In eerste instantie ging alles goed tot de navigatie ons naar een afslag stuurde waar een bord stond dat de maximale hoogte 3 meter was en daar kunnen we echt niet door dus een andere grote weg genomen en toen wist de navigatie het niet meer. We hebben wel heel Rome doorkruist en zelfs mooie gebouwen en opgravingen bekeken die we nog niet eerder hadden gezien.

In mijn spiegel zag ik dat er een politiewagen achter ons reed en toen ik weer voor me keek sprong het stoplicht net op rood. Wij reden dus door rood en de politiewagen stopte netjes voor het stoplicht. We hebben ze daarna niet meer gezien, vermoedelijk spraken ze alleen Italiaans en wilde ze de taal ellende niet meemaken, of hadden ze bijna pauze. Al met al geluk gehad dus.

Na anderhalf uur en een berg diesel lichter van al dat optrekken en remmen werd het rustiger en verlieten we Rome op weg naar Pompei dat 275 km verderop ligt. Een tip voor mensen die een navigatie systeem willen kopen, Garmin Onroute voor een laptop is echt een brok ellende. Als we naar haar luisteren rijden we 30% van de tijd fout dus we gebruiken het nu als een leidraad naast de kaart en dat werkt wel goed. Straks vanaf Turkije is dat toch de enige manier om de weg te vinden dus kunnen we daar maar beter aan wennen.

Om half 3 even gestopt om te eten, vandaag worden het hamburgers, met echt vlees voor mij en een vegaburger voor Susan. We moesten toch even stoppen want ik was na het vullen van de watertank het 2b-sure systeem, wat het water reinigt, vergeten in te schakelen.

Tevens hebben we nog een stop gemaakt in Ninfa, dit is een verlaten en vervallen dorpje waar in 1929 een rijke familie een tuin van heeft gemaakt. Bij aankomst bleek het dicht en zou het pas 1 juni weer open gaan, maar de uitgang was open en er stonden mensen bloemen te verkopen. Dus stiekem door de uitgang langs de mensen gelopen en het park even snel bekeken. Dit was echt gaaf. Half vervallen ruïnes van wat misschien wel ooit mooie huizen waren geweest, helemaal begroeit met de mooiste bloemen en planten. Er waren watervallen aangelegd en dit alles was geïntegreerd in een botanische tuin. We hebben het gelukkig toch gedeeltelijk gezien en waren zeer onder de indruk, ondanks het hoge tempo waarmee we door de tuin stoven.
 










Daarna weer op weg naar Pompei via Napels. De route nam veel meer tijd in beslag als we gedacht hadden en nergens was een geschikte overnachtingsplek te vinden. We reden namelijk langs de zee en daar barst het wel van de campings, maar daar sta je tussen de bomen en de hoogte is niet voldoende voor onze camper.
 






Het werd al donker en ineens passeerden we een enorm groot benzine station met wasboxen en een parkeerplaats waar een paar vrachtwagens stonden. Omdat we dicht bij napels waren was het niet de veiligste plaats om te overnachten maar we moesten iets. Toen we in het Lamborghini museum waren vertelde de Italiaanse man, die alles voor ons vertaalde, dat Italië best wel veilig is alleen in en rond Napels en Palermo was het gevaarlijk. De gedachte aan dat gesprek gaf ons nou niet echt een happy gevoel. De vrachtwagens hadden hun deuren van de laadruimte open staan om te laten zien dat er geen waarde in zat. Dat beloofde dus ook al weinig goeds. We hebben onze elektronische hond uit het kastje gehaald die blaft als een gevaarlijke Duitse herder als men dichterbij komt. Het kijkt via radar dwars door de wanden van de camper en reageert op mensen die binnen 7 meter van de camper komen. Omdat hij aan alle kanten de omgeving in de gaten houdt, blaft hij ook tegen ons, dus een stuk zilverpapier aan de achterzijde gemaakt en klaar is Kees.

Na een uurtje begon onze Bello te blaffen, eerst nog lief maar steeds agressiever. Even de camera’s aangezet, zodat we in het woongedeelte kunnen zien wat er gebeurt rond de camper. Het waren mensen die hun auto wilden wassen en vonden de truck erg interessant.

Susan ging rond tien uur slapen en ik heb tot 2 uur tv gekeken tot het rustig werd. Rond 1 uur kwam nog iemand zijn auto wassen ?? hij stond 50 meter van ons vandaan met zijn alarm lichten aan, waarom die aanstonden Joost mag het weten. Ja, het leven van een wereldreiziger gaat niet altijd over rozen want ‘s morgen was ik nog steeds moe. Heel de nacht is Bello (de elektronische hond) stil geweest en tegen een uur of 7 begon hij weer te blaffen. Echt ideaal zo’n huisdier, je hoeft hem nooit uit te laten, hij eet niks, alleen een beetje stroom en wordt ouder als een normale hond. Ook de hoge temperaturen straks zijn geen probleem, zelfs zonder water houdt hij alles goed in de gaten.


30 april 2007, bewolkt en de eerste echte regen.

Omdat we toch op een parkeerplaats stonden waar je de auto kunt wassen hebben we dat maar meteen gedaan. Er waren namelijk ook wasboxen voor vrachtwagens. Voor 4 Euro was hij weer redelijk schoon en konden we weer door de ramen kijken.

De weg naar Pompei was maar 122 km maar na 3 uur waren we er nog niet. We gingen dwars door stadjes en kleine dorpjes en op een gegeven moment moesten we 10 km over een weg van iets meer dan 6 meter breed met stapvoets rijdend verkeer. Overal stonden borden verboden te parkeren met een sleepauto er op, dus zouden wij in Nederland wel twee keer nadenken om onze auto daar te parkeren. Hier lijken die borden wel een magneet, iedereen parkeert hier gewoon aan beide zijden van de weg. Dus blijft er van de weg weinig ruimte over en hadden we ongeveer 5 cm aan elke kant van de truck. De auto’s stonden tegen elkaar geparkeerd dus even een lege plek zoeken om een andere auto voorbij te laten ging ook niet.

Dit was dus grote stress in het begin waar we al snel aan gewend waren. Gewoon de grote van de truck gebruiken en even lomp doen als de Italianen. Het lijkt wel India hier, wat rijden betreft, trouwens niet alleen het rijden maar ook de rommel langs de weg, het is hier een grote vuilnisbelt. Echt overal ligt vuilnis langs de straten zelfs op de weg onder de bruggen ligt het vol. De mensen stoppen hier om snel even een vuilniszak uit de auto te gooien. Dit is echt ongelofelijk, zelfs halve bankstellen vind je hier langs de snelweg onder de vangrails. En dit is niet heel soms maar bijna overal waar je kijkt.

Langs de meeste provinciale wegen staan grote containers waar mensen hun huisvuil in kunnen gooien, maar het is natuurlijk veel gemakkelijker om het er langs te pleuren, dat spaart je weer die ene meter tillen.

Maar goed even terug naar de smalle straten, op een geven moment werd het gelukkig een eenrichtingsstraat dus even hadden we lucht, tot er weer een malloot zijn auto gewoon stilzet op straat zodat de vriendin even snel een pakje sigaretten kan gaan halen. Er was geen mogelijkheid om er langs te komen en toen zag ik het licht ........ik had toch een toeter!! Dat werkt, een keer toeteren en iedereen komt uit de winkels gestormd om hun auto weg te zetten. En meteen hadden we dan voor even de ruimte .

De 10 km duurde uren en de enige die rekening hielden met elkaar zijn de truckers, die maken ruimte en maken dankbetuigingen met hun handen als je even stopt om ze door te laten. Maar je moet gruwelijk oppassen want als je ruimte maakt voor een collega trucker schieten de mensen achter je aan alle kanten voorbij. Zelfs bij zijstraten, als je bijna voorbij bent schieten ze nog net even voor je langs, zodat je vol op de rem moet of gewoon, zoals we op het laatst deden: doorrijden .. Thats the Italian Way of driving.

Maar de grootste stress moest nog komen, op weg naar de camping stond er een bord maximale hoogte 3 meter, en daar passen wij niet onder door, maar Susan had verwacht dat er nog wel een zijstraat zou zijn, dus Adje moest gewoon doorrijden ondanks dat hij enorm tegensputterde. De wet van de eigenwijsheid gold hier weer eens. Er moest volgens haar echt nog wel een afslag zijn voor de brug. Waarom zetten ze daar dan een bord neer vroeg ik me af maar Susan won zoals altijd en we zijn doorgereden en daar kregen we spijt en stress van!!!!

Het was wel dom aangegeven, ineens een splitsing met rechtdoor dat bord van 3 meter en rechts verboden in te rijden en geen mogelijkheid meer om te keren. Het werd steeds smaller zo smal dat 2 auto’s elkaar nog net konden passeren. Ineens een spoorbrug van 3 meter en een nog smaller weggetje rechtdoor wat doodlopend was, na een verhitte discussie kreeg ze weer haar zin en reden we het smaller doodlopende straatje in en wat denk je we konden niet verder.

Toen moesten we omdraaien terwijl er tientallen auto’s aankwamen en de stress ten top rees. Na tien minuten en bijna zonder spiegels omdat die zo ongeveer werden afgehakt door de bosjes, waren we gekeerd en stond er een behoorlijke file. Susan maakte zich nergens druk om, want dat doen die Italianen ook niet, maar ik des te meer. De straat stond vol water en was zo smal dat wij en een kleine Fiat elkaar maar amper stapvoets konden passeren en achteruit rijden ja dat doen ze niet want het is hun weg en wij zijn de buitenlanders. Wij terug, ging niet want de tunnel was te laag dus gewoon blijven staan tot ze toch maar met een lang gezicht achteruit begonnen te rijden. Ach wij hebben ons huisje bij en voor weken eten dus wij houden het langer vol als zij.

Na een half uurtje zwoegen in een gezellige cabine ( Wim, dit was echt iets voor jou soap, je weet wel met de verborgen camera) met menig discussie waren we weer in de bewoonde wereld en wisten dus dat die camping voor ons niet bereikbaar was. Toen de discussie over wat we zouden doen, Pompei laten voor wat het was of toch nog een andere camping proberen?

Pompei is een van de hoogtepunten van Italië dus die wilden we echt gaan bekijken. Dus gewoon gezocht en in Pompei vonden we langs de hoofdweg een goedkope camping voor 18 euro per nacht, en zelfs voor die prijs staan we maar een paar honderd meter van de bezienswaardigheden.

De stress is weer gezakt en na een kusje is alles ook weer vergeten en vergeven alleen hou ik mijn poot voortaan stijf als ik verkeersborden zie met maximale hoogten. Er zijn verschillende vergrotende trappen je kent ze wel. Groot, groter het grootst, klein, kleiner het kleinst, mooi, mooier het moois en eigenwijs, eigenwijzer en Susan. Nou kan er ik ook wel iets van maar je hebt altijd baas boven baas.

De camping heeft een groot bord buiten aan de weg staan met camper dump, dus je gaat ervan uit dat je de vuilwatertanks weer kunt legen en de gewone watertank weer kunt vullen. Maar dat was wel even een probleem. De camping die 50 meter verder lag had dit alles wel en de onze was op hetzelfde terrein gelegen maar net voor de camper dump was een touw gespannen zodat je daar met de camper dus niet kon komen. Dus dat probleem lossen we morgen wel op.

Nog wat dvd’s gekeken in bed en toen heerlijk geslapen ook al denderden de treinen langs de camping op een afstand van 25 meter. Het heeft trouwens de gehele dag en nacht geregend, ’s nachts klonk het wel leuk het tikken van de regen op het dak.


1 mei 2007, voormiddag bewolkt maar wel droog, na de middag weer zon en 25 graden.

De eerst maand zit er op en nog minimaal 59 maanden te gaan dus nog alle tijd. Elke dag zie je weer moois zelfs tijdens het rijden waar ik ook van kan genieten omdat we zo lekker langzaam gaan. Gisteren was een dagje met een beetje stress maar dat hoort er ook af en toe bij. De rust is wedergekeerd in huize van Grootel en vandaag gaan we weer genieten.

We gingen naar het ticket kantoortje bij de ingang van Pompei en zagen daar 2 prijzen, 20 euro voor alles of 11 euro voor alleen de opgravingen in Pompei. We kozen voor alleen Pompei en moesten 1 euro afrekenen pp??? Nu blijkt 1 mei weer een feestdag te zijn vandaar de enorme drukte en op deze dag zijn alle bezienswaardigheden en musea te bezoeken voor 1 euro. We dachten dat Pompei een straatje was maar het is een compleet dorp waar je uren door heen kunt lopen. De meeste huizen staan nog voor een groot deel overeind en als je hier doorloopt kun je gemakkelijk inbeelden hoe ze vroeger hebben geleefd. De stad is bedolven geweest onder een 6 meter dikke laag as van de vulkaan uitbarsting. De Vesuvius vulkaan is nog goed te zien op de achtergrond van Pompei. De bevolking is in 76 na Christus bijna helemaal omgekomen, slechts een heel klein deel is ontsnapt aan de dood door snel Pompei te verlaten.
 














Rond 1 uur kwamen we terug op de camping en is Susan zich gaan douchen daarna zijn we in de weer gegaan om alle tanks weer te vullen en te legen. De cassette van de wc was snel geleegd en die zelfde tank hebben we gebruikt om de vuilwatertank te legen. Gewoon de wc-tank vullen met het afvalwater en deze even leeggooien, in deze tank past 15 liter en aangezien de vuilwatertank maar voor een klein deel was gevuld was het met 2 wc tank ladingen bekeken.

Op heel de camping was nergens een normale kraan te vinden in eerste instantie, alleen aansluitingen voor een brandslang maar bij de receptie, 30 meter van de camper was een gewone kraan dus de slang uitgerold en de tank tot aan de nok gevuld zodat we er weer een weekje tegen kunnen.

In de navigatie gewoon een plaats ver weg richting het zuiden ingegeven en vertrokken. We hadden geluk dat het heel de dag droog is gebleven ook al zag de lucht er dreigend uit. Susan had in het capitoolboek gekeken wat er voor moois op de route lag en kwam met Paestum een dorp waar een gehele Griekse stad is gevonden en daar zijn we heen gereden.





Een foto door het raampje genomen tijdens de rit.

Daar aangekomen natuurlijk weer overal borden met verboden voor vrachtwagens maar gewoon dom doen en doorrijden, zelfs de politie ging netjes aan de kant toen we richting de parkeerplaats reden. Op de parkeerplaats geprobeerd om met handen en voeten een gezellig gesprek te voeren met de man die ons voor 5 euro een kaartje verkocht voor te parkeren en we mogen voor dat bedrag zelfs heel de nacht blijven staan.

Paestum en het museum kosten normaal bij elkaar 6,5 euro maar vandaag ook weer 1 euro dus lekker goedkoop. Het is echt de moeite, 3 megagrote tempels van de Grieken staan nog grotendeels overeind. We waren al erg laat het was namelijk al 16:00 uur maar dit was voldoende, zelfs het museum hebben we nog bezocht waar vele mooie beelden en fresco’s te vinden zijn.
 







Door al dat gesjouw honger gekregen dus snel de camper in voor ons diner wat vandaag bestond uit spinazie, aardappelpuree en vissticks. Vanavond ook weer eens een avondje aan de video werken anders wordt het straks te veel in een keer.


2 mei 2007, half bewolkt met temperaturen tussen de 21 en 25 graden

Na het ontbijt de DAF gestart en richting Maratea gereden, dit is een klein dorpje aan de zee met de mogelijkheid om te bergen in te wandelen en te genieten van een super uitzicht. We draaiden de weg op en meteen stond er een bord dat de weg waar we in moesten afgesloten was voor alle verkeer? Dus de navigatie een nieuwe route laten berekenen en we reden weer. Na een half uurtje begon alles verdacht bekend te lijken, we waren weer terug bij af en stonden weer bij de parkeerplaats waar we hadden overnacht. Vanaf dat moment heeft Susan voor navigatie gespeeld en vonden we wel een goede route.

We rijden door de bergen richting de zee en de omgeving is onbeschrijfelijk mooi. Grote delen van de morgen is er niets op de weg en kunnen we genieten van het uitzicht door lekker langzaam door de bergpassen te rijden. Soms een klein dorpje of stadje waar we even de billen bij elkaar moeten knijpen omdat de huizen zo dicht bij elkaar staan waardoor de straten erg smal zijn. We gaan proberen hier eens een paar foto’s van te maken zodat jullie een idee krijgen van de smalle straten.

Na de bergen verscheen rechts van ons weer de mooie blauwe zee. Onder het rijden houden we de prijzen van diesel goed in de gaten en we merkten dat de prijzen steeds hoger worden en de goedkope pompen schaars worden, maar we vonden toch weer een pomp langs de weg die voor 1 euro 13 ipv de 1 euro 16. Je zou zeggen wat is nu 3 cent maar op 200 liter is dat toch 6 euro ofwel weer een pizza..... Na het tanken meteen de olie gecontroleerd en er moest een litertje bij wat reuze meevalt voor de DAF.

We volgde de SS18, een weg die ons langs de zee naar Maratea zou voeren maar ineens een bord midden op de weg dat die weg afgesloten was voor alle verkeer?? Geen omleiding bordjes maar gewoon zoek het maar uit!! Na de verplichte afslag even een stop gemaakt in een klein dorpje om iets te eten. Susan verraste mij vandaag met een gevulde pannenkoek.

Onze rit ging weer door de mooiste bergpassen en kleine dorpjes. We ergeren ons alleen nog steeds aan de Italiaanse rijstijl.




We hebben tijdens tijdens onze pauze besloten om meteen door te rijden naar de haven om naar Sicilië te gaan, hier in het zuiden is toch niet zo veel moois te zien. We zochten een supermarkt omdat het drinken op was en ineens zo maar ergens langs de weg een Spar megastore. Dus even inkopen gedaan zodat we weer een weekje te eten en drinken hebben. Het personeel was super vriendelijk en groeten ons beleeft, helaas spreken we nog geen Italiaans dus komt er niet echt een gesprekje op gang. Maar weinig mensen spreken Engels, zelfs niet de jeugd !!

Omdat het te ver is om in een keer te rijden zijn we op zoek gegaan naar een goede overnachtingsplek en die gevonden 10 meter van de zee. Na een ritje stijl omlaag over een onverharde weg kwamen we op een zandvlakte aan de zee. De truck snel geparkeerd en heerlijk over het strand gewandeld.
 


 
3 mei 2007, heel de nacht lekker geslapen met op een achtergrond het ruisen van de zee.

's-Morgens even lekker uitgeslapen en toen weer op weg naar de haven 275 km verderop voor de overtocht naar Sicilië. Onderweg nog even gestopt in een klein dorpje bij de postkantoor om de film van Italië en de foto’s op te sturen. Dat was nog een hele onderneming. We dachten dat we een postkantoor hadden gezien in een winkelstraat in een dorpje in Italië en dus zo snel als we konden de truck geparkeerd, maar Ad wilde deze niet alleen laten en dus was ik in mijn eentje teruggelopen. Hadden ze daar wel postzegels, maar het was geen echt postkantoor en ze wist het gewicht niet en dus wist ze ook niet hoeveel postzegels erop moesten. Ze zei dat ik dan naar het echte postkantoor moest gaan en ze legde me uit dat ik daarvoor naar de Piazza moest. Maar ja waar was die, dus ze wees waar ik heen moest lopen. Die straat uitgelopen en daar iemand gevraagd en die wees dat ik nog verder naar beneden moest lopen eerst naar links en daarna naar rechts.

Weer verder gelopen nog nergens geen postkantoor gevonden. Dus maar weer iemand gevraagd, die wees nog verder naar beneden en nu weer naar links. Allemaal spreken ze alleen maar Italiaans en allemaal hadden ze het over Piazza. Dus maar weer verder gelopen en toen kwam ik bij een winkeltje waar ze loterij loten verkopen, er liep net een man naar binnen en ik vroeg aan hem waar is het postkantoor, hij zei dat is hier en hij riep naar het meisje achter de toonbank. Ja, riep zei, dus ik netjes op mijn beurt gewacht en toen ik eindelijk na 10 minuten aan de beurt was gaf ik haar de envelop en toen vroeg ze aan mij, wat weegt het? Tja, dat weet ik dus niet. Laat dat meisje de postzegels zien dat ze die wel had, maar ja als ze niet weet hoeveel die envelop weegt kan ze niks doen. Dan moet ik toch echt naar het postkantoor. Gelukkig stond er nu in de zaak een man die Engels sprak en die vertelde mij in het Engels dat ik de straat uit moest lopen en dan de eerste hoek links. Ik dus zijn advies gevolgd en toen kwam ik op een klein pleintje, maar nee hoor geen postkantoor.

Mens hoe moeilijk kan het zijn om een postkantoor te vinden in een dorp. Nou, moeilijk dus. Ik allemaal rondkijken en na een paar minuten kwam ik het meisje wat ik als 3e de weg vroeg weer tegen, ik min of meer lachend naar haar en de envelop in mijn hand laten zien en dat vond ze toch wel sneu voor mij, dus ze nam afscheid van diegene waarmee ze aan het kletsen was en ze gebaarde dat ik even moest wachten en dat ze daarna mij naar het postkantoor zou brengen. Ze moest nog even iets regelen en daarna gebaarde ze, loop maar met mij mee. Ze vroeg me een aantal dingen, maar ja ik spreek geen woord Italiaans en zij geen woord Engels en toen vroeg ze me waar ik vandaan kwam, dat begreep ik dan wel, dus duidelijk gemaakt dat ik uit Nederland kwam. 3 minuten later en we hebben echt flink doorgelopen stond ik eindelijk voor het postkantoor. Ik kon het meisje niet genoeg bedanken, want werkelijk waar, dat had ik dus echt nooit gevonden in mijn eentje.

Echt zoveel steegjes en straatjes door en weer een eindje naar boven, niet normaal gewoon en waar dan de Piazza was Joost mag het weten, want het postkantoor lag echt niet aan een pleintje. Daarbinnen nog een kwartier moeteen wachten, want het was er echt absurd druk en eindelijk aan de beurt en was de brief gepost.

Lachwekkend ook trouwens dat er in het postkantoor een liftje langs de trap hing voor de minder valide personen. Hoe die mensen überhaupt daar kunnen komen is voor mij echt een raadsel, want je kon er alleen maar komen via kleine trapjes en steegjes, dus wat die lift voor zin had weet ik niet. Na een uur was ik terug in de truck. Jeetje mina zegt Ad waar ben jij allemaal geweest? Nou ik heb dus heel het dorp gezien en dan nog snel gelopen ook, alles voor 1 CD-tje! Maar weer snel verder gereden op weg naar de haven.

Eenmaal aangekomen in de haven ging het heel snel. We reden gewoon de vele vrachtwagens achterna die allemaal stopte bij een hokje om een ticket te kopen. We hadden een maximum gesteld van 300 euro voor de overtocht en dat bleek te lukken. Voor 52 euro kregen we een retour ticket wat 3 maanden geldig was dus veel goedkoper als we gedacht hadden. We konden meteen aan boord en voor dat we uitgestapt waren uit de truck waren we al onderweg, het is echt klep open, trucks erop, klep dicht en gas erop. We hebben even alle dekken van de boot bekeken en wat foto’s en video gemaakt en toen terug gegaan naar de truck omdat we na 45 minuten al aan de andere kant waren. Eenmaal in Sicilië veranderde er niet zo veel aan de omgeving, alleen waren de wegen beter.

In eerste instantie reden we over de provinciale wegen maar al snel merkte we dat de snelweg een beter keuze was. Er zijn hier vele haarspeldbochten op de bergpassen die 18% stijgen, nu is de 18% in de hoge giering nog net te doen als je veel geduld hebt maar ook nog haarspeldbochten doen de snelheid de das om. Als je bv 40 rijd in de bergen en de motor draait meer als 2000 toeren blijft hij gaan, maar als het toerental terugzakt tot onder de 1700 toeren is de fut er uit en moet je een versnelling terug.
Opschakelen lukt dan niet meer omdat als je bij maximum toerental schakelt hij terugvalt tot net onder de 1500 toeren en er dus geen turbodruk genoeg is. Je moet dus gas blijven geven maar dat is natuurlijk bij een naderende haarspeldbocht niet mogelijk want je moet snelheid minderen om de bocht door te komen.






We reden uren over zenuwslopende wegen en door badplaatsen waar de mensen maar een doel hebben, en dat is zo snel mogelijk naar huis te rijden, ikke ikke ikke en de rest zoekt het maar uit. Tijdens de rit was de Etna Vulkaan met zijn besneeuwde toppen , die in 2001 nog tot uitbarsting was gekomen steeds zichtbaar.

Ook was er nergens een overnachtingplaats te vinden, zelfs de campings waren alle pas na 1 juli open, dus hebben we toen maar besloten om de snelweg op te gaan en daar bij een benzinestation te overnachten. Rond 19:00 vonden we een perfect plaats bij een benzinestation om te overnachten. Susan nog even snel de kookplaat aangezet om pasta te maken en de toilet opgezocht.

Ik was bezig met de site en ik wist niet dat ze al aan het koken was. Ineens een hoop rook en een gillende Susan, De kookplaat was sneller warm dan Susan gedacht had en de Pastasaus kookte over. Wat een stank, waar eens de ceramische kookplaat was, was nu een zwarte dikke koollaag te zien. Snel het vuur uit en alles af laten koelen. Het eten was gelukkig wel klaar dus eerst eten en dan poetsen.

Samen hebben we een film gekeken op tv, “liever verliefd” die ik al in de bios had gezien. Ik had namelijk kaarten gekregen voor de première van een goede kennis, waarna de film alle hoofdrolspelers een receptie gaven in een kroeg op de markt in Eindhoven. Voor Susan was de film nieuw en ze heeft echt zitten genieten. Tijdens de film ben ik meer dan een uur bezig geweest om de kookplaat weer schoon te maken en wonder boven wonder zie je er niets meer van en is de plaat weer als nieuw.


4 mei 2007.

We hadden een klein probleempje op de parkeerplaats, achter ons stond een truck die ook bleef overnachten maar helaas voor ons had hij een koelwagen die natuurlijk heel de nacht koel moest blijven. Dus elke kwartier startte een zware diesel generator om alles koel te houden die elke 10 minuten weer uit ging. Herrie die constant aanwezig is maakt niets uit en daar slaap je wel doorheen maar dat aan en uit gaan van die herrie maakt je elke keer wakker. Ach dan slapen we morgen wel uit dachten we maar vanaf half 8 stopte er elk kwartier een bus met kinderen die uit hun dak gingen zodra de bus deur openging.

Maar we hadden ook een paar mooie dingen op de parkeerplaats, gisterenavond was de wc-cassette vol dus toen maar even de reserve cassette aangesloten. Nu lag er een paar meter voor de truck een afvoerput dus ’s morgens snel de truck een paar meter naar voren gereden en alle tanks leeggemaakt, ook de wc-cassette even in de put omgekieperd en met een beetje water nagespoeld. Mochten we nu geen camping vinden kunnen we toch weer 4 dagen de wc gebruiken en ons lekker douchen zonder dat alles overloopt.

We hadden ’s-avonds op in de campinggids gezocht naar een camping en eentje gevonden in de buurt van Siracusa (in oost Sicilië), de navigatie loodste ons ’s morgens netjes naar de camping maar die bleek niet meer te bestaan, gelukkig had ik een paar km terug een bordje zien staan met een camper er op dus omgedraaid en die opgezocht. Het was een kampeer bij de boer camping, mooi gelegen in de natuur vlak bij de zee. Bij aankomst was alles dicht, dus toch maar even aangebeld en te woord gestaan door een goed Engels sprekende dame. Yes, ze waren gewoon open en voor 13 euro per nacht hebben we een plaats met water en Electra en meer hebben we niet nodig. De vrouw des huizes maakt keramiek die verheven worden tot ware kunststukken. www.terramar.it is de website van de camping.

Ze verhuren ook huisjes waar op dit moment meerdere Nederlanders gebruik van maken. Het mooie is dat ze een weggetje hebben aangelegd wat uitkomt op een privé-strandje waar we van middag heerlijk hebben gelegen. Op de weg terug naar de camper schrok Susan zich rot, een grote zwarte slang kroop over het pad richting de bosjes en dat was niet de enige een paar minuten later weer zo een grote donkerzwarte slang.  En nee geen tuinslang maar een echt levend ding, zou hij giftig zijn??????

Morgen gaan we een dagje strand inlassen om even uit te rusten van het reizen. En daarna met de quad de omgeving verkennen, we hebben namelijk besloten om hier een dag of 5 of misschien wel een weekje te blijven als het weer goed blijft.











Copyright © door Een reis rond de wereld Alle Rechten Voorbehouden.

Gepubliceerd op: 2007-05-05 (2849 maal gelezen)

[ Ga terug ]
Content ©
Volg onze reis online, 5 jaar met de DAF de wereld door


PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Pagina Rendering: 0.05 Seconden